sobota, 3 stycznia 2015

Rozdział 29




Siedziałam w samolocie między Scootem, a Justinem. Oboje zajmowali się graniem na komórkach, a ja siedziałam bezczynnie, cała spięta. Wcale nie bałam się startu, bardziej przerażała mnie świadomość, że za osiem godzin będziemy w Mediolanie. Poprawiłam swoją czarną koronkową sukienkę i starałam się o tym nie myśleć. Zamknęłam na chwilę oczy, rozluźniając się przy dźwiękach muzyki płynącej z słuchawek mojego telefonu. Po kilku utworach, kiedy ponownie je otworzyłam, zauważyłam, że Justin gdzieś poszedł. Nie miałam powodu, żeby się tym martwić. Jednak po pięciu minutach nie wytrzymałam i pochyliłam się w stronę Scoota, mówiąc:
- Gdzie poszedł nasz zabójczy trener? – gdy nie usłyszałam jego odpowiedzi zdzieliłam go lekko w głowę. Podziałało. Spojrzał na mnie, z niechęcią odrywając się od gry.
- Co? – warknął niezadowolony.
- Gdzie jest Justin? – zapytałam ponownie.
- Pomyślmy, gdzie mógłby pójść... przejść się po całym samolocie z nudów? Hmm.. no nie wiem. Pewnie poszedł do toalety. – mruknął i wznowił grę.
- Ile minut temu? – nie dałam mu spokoju.
- Dziesięć.
- Dziesięć? I to cię nie dziwi? – zaczęłam odpinać pas. Jak można być takim idiotą, żeby nie zorientować się, że za długo go nie ma?  Nie jesteśmy tu na wczasach! Pytanie, które również nasuwało mi się na usta to: Jak można być takim idiotą, żeby wychodzić na dziesięć minut do toalety, nic nie mówiąc? Scoot nawet na mnie nie spojrzał. Jak zwykle wszystko muszę robić sama. Wstałam z fotela i minęłam długonogą stewardesę.
- Toaleta na końcu pierwszej klasy jest zajęta, musi pani przejść do drugiej. – powiedziała, sztucznie się uśmiechając. Dziękuję bardzo, przynajmniej teraz wiem, gdzie go szukać. Nic jej nie odpowiedziałam. Gdy przeszłam przez całą pierwszą klasę zapukałam do drzwi.
- Justin, jesteś tam? – zapytałam zduszonym głosem, gdyby ktoś teraz zapragnął sprawdzić nasze dokumenty, byłoby niezłe zamieszanie, bo teraz Justin nazywał się William Collins. Ciekawe jakbym miała się z tego wytłumaczyć. Nazywam go Justin, bo tak lepiej brzmi. Tak, na pewno by mi uwierzyli.
Otworzył drzwi i wciągnął mnie do środka, zamykając je. Zaskoczona, oddychając płytko położyłam dłoń na jego klatce piersiowej.
- Myślałem, że już nie załapiesz i nie przyjdziesz. – powiedział roześmiany, całując mnie. Gdy skończył oparłam się o drzwi, zagryzając dolną wargę. Jego lewa dłoń wylądowała na moim prawym udzie. Jesteśmy sami w ciasnej toalecie. O nie. Patrząc mu prosto w oczy wodziłam dłońmi po jego klatce piersiowej. Zatrzymałam się na jednym guziku jego niebieskiej koszulki.
- Czy ty chcesz zrobić to, co myślę, że chcesz zrobić? – zapytałam, uśmiechając się.
- Jeśli chodzi ci o to..- szepnął, kładąc dłoń na moim policzku i pocałował mnie delikatnie. – I o to...- zaczął składać pocałunki wzdłuż mojej szyi. Objęłam go, trzymając dłonie na jego łopatkach. Znowu pachniał tymi perfumami. Palcem odwinął materiał mojej sukienki, delikatnie szarpiąc, żeby się nie podarła, odkrył moje prawe ramię. Jego miękkie wargi pozostawiały za sobą moją gęsią skórkę.
- Co jeszcze chciałbyś zrobić? – wymamrotałam nieprzytomna słabym głosem. Po tych słowach wrócił do moich ust, namiętnie mnie całując. Gdy zaczerpnął powietrza, błądziłam wzrokiem po jego twarzy, walcząc z ochotą pocałowania go raz jeszcze.
- Chciałbym…- powiedział wsuwając dłoń między moje nogi pod sukienkę. Wiedziałam.
- Okej, przestań.
Spojrzał na mnie zdezorientowany. Chciałam to zrobić, ale to nie był dobry moment i miejsce. Nie mogłam go za to winić. Nie okazywaliśmy sobie naszego uczucia przy innych, a gdy nadarzyła się sposobność, żebyśmy byli sami, wszystko w nas buzowało i nie byliśmy w stanie tego kontrolować.
- Dlaczego?
- Myślisz, że się nie zorientują, co tu robimy? - to nie wystarczyło, żeby wybił sobie z głowy ten pomysł.
- Naprawdę musimy się tym przejmować? – jęknął zrezygnowany.- Nie wiadomo kiedy będziemy mogli być sami.-  przypomniał mi.
- Poczekaj, aż będziemy w hotelu. – szepnęłam w jego ucho. – Też bym chciała to zrobić, ale to nie jest dobry pomysł.- jedną dłonią pogładziłam jego prawy policzek.
- Musisz to robić? – syknął mi w twarz.
- Ty mnie tego nauczyłeś. – zaśmiałam się.
- I właśnie teraz tego żałuję.
- W hotelu, obiecuję. – objęłam go za szyję, patrząc na niego błagalnym wzrokiem.- Nic ci się nie stanie jak trochę poczekasz.
- Ale teraz mam na ciebie ochotę. – odparł zrezygnowany. – I fakt, że jesteśmy tutaj w tym ciasnym pomieszczeniu i nikt nas nie widzi, sprawia, że nie mogę się pohamować. – dodał, kładąc obie dłonie na moich biodrach. Nadal próbował mnie przekonać.
- Będziesz musiał to zrobić. Pięciogwiazdkowy hotel też będzie świetnym miejscem i nie będzie w nim śmierdziało tak jak tutaj. – zatkałam nos, marszcząc brwi. – Jeżeli tak bardzo ci zależy na łazience, możemy zrobić to dzisiaj w wannie. - przegryzłam nieświadomie dolną wargę.
- Jesteś urocza, gdy proponujesz mi seks. Ale… - Mówiłam kiedyś, że jesteśmy oboje bardzo uparci? Zmieniam zdanie, on jest bardziej.
- Ćśś.. Nie dyskutuj ze mną. – powiedziałam zdecydowanym tonem. Położyłam wskazujący palec na jego ustach. Następnie uśmiechnęłam się, pokrzepiająco go całując, ale tak krótko, że nawet nie zdążył tego odwzajemnić. – Chodź. - szepnęłam słodko. Gdy otworzyłam drzwi dwie stewardesy patrzyły na nas z zaciekawieniem. Bez wstydu, pewnym krokiem przeszłam obok nich, rzucając im spojrzenie pełne pogardy i przeczesałam włosy palcami. Za mną wyszedł Justin, dziewczyny uśmiechnęły się do niego i zrobiły mu przejście. On natomiast podrapał się po karku, odwzajemniając ich gest i szedł za mną. Czemu wszyscy muszą tak na niego reagować? Wiem, że jest cholernie przystojny, ale tak jakby jest mój. Tylko ja mogę tak na niego patrzeć… Teoretycznie. Kiedy z powrotem usiedliśmy na fotelu poczułam się zmęczona. Szybko zasnęłam, nie dostrzegłam nawet, kiedy moja głowa znalazła się na ramieniu Justina. Mimo, że powinnam była odsunąć się od niego, tak było mi wygodnie i nie miałam zamiaru tego zmieniać, bo chciałam się wyspać. Czeka nas długi dzień.



******
Scoot zajął się poszukiwaniem Mirandy Kerr. Od początku całego show dzieliła nas tylko godzina. Justin i ja staliśmy przy jednym z tylnych wejść do ogromnej hali. Jak na razie naszym największym problemem było to, by dostać się do środka. Już dłuższą chwilę staliśmy przed ochroniarzami, tłumacząc im, że jestem jedną z modelek, które występują dziś wieczorem, ale utknęłam w korku. Po burzliwej dyskusji zdecydowali, że zadzwonią do jednego z organizatorów.
- Obiecali, że zaraz kogoś przyślą i to wyjaśnią. – oznajmił w końcu.
- Świetnie.- mruknęłam rozkapryszona. Musiałam przecież udawać urażoną divę. Piętnaście minut później pojawił się blondyn z słuchawką w uchu i teczką.
- Pan William Collins, zapraszamy. Drugi dźwiękowiec już czeka na pana.- powiedział organizator, wskazując mu drzwi po lewej. Ochroniarze odsunęli bramki. – Ta dziewczyna jest z tobą? – zapytał po chwili, zauważając mnie.
- Tak, to Mindy…                          
- Nieważne, potrzebujemy modelki. To twój szczęśliwy dzień, mała. - uśmiechnął się do mnie zawadiacko. - Chodźcie.
- Dziękuję.- odpowiedziała miłym dla ucha głosem. Patrzyła na mnie bardzo pewna siebie, ale jej serdeczność nie była sztuczna. Szczerze się uśmiechnęła. Dostrzegła, że jestem trochę zestresowana.
- Zastępujesz Mirandę? – zapytała.
- Tak. To mój debiut, bardzo się denerwuję.- powiedziałam coś, co po części było prawdą.
- Jeżeli się potkniesz, wstań i idź dalej. Nie myśl o tym jak wyglądasz, gdy idziesz, bo zaczniesz chodzić jak robot. Znam to z autopsji. – znowu się uśmiechnęła. – Najważniejsze, żebyś była pewna siebie.
- Dzięki, już mi lepiej.- powiedziałam zgodnie z prawdą, oddając jej uśmiech. Nagle zgasły światła, a po nich usłyszałam dudniącą muzykę, która była tak głośna, że przez kilka pierwszych sekund musiałam się przyzwyczaić. Organizatorzy zaczęli przekrzykiwać muzykę, mówiąc do poszczególnych modelek ustawionych na przodzie. Nie otwierałam pokazu, byłam jedną z tych, które szły na końcu. Dostałam normalne buty na obcasach, co mnie bardzo ucieszyło. Modelki Victoria's Secret są szczególne. Na pokazach nie mają grobowych, zimnych wyrazów twarzy, dlatego uśmiechnęłam się najśliczniej jak potrafiłam i miałam nadzieję, że ten koszmar szybko się skończy. Gdy nadeszła moja kolej, na początku sztywne nogi odmawiały mi posłuszeństwa. Szukałam czegoś, co doda mi odwagi. Znalazłam. Czy już tak zawsze będzie? W każdej chwili muszę myśleć o nim? Coraz gorzej ze mną.
Nie potknęłam się. Nie docierało do mnie gdzie jestem. Ludzie oklaskiwali mnie i patrzyli na moje ciało. Jakim cudem teraz mam nie czuć się jak zabawka? Wśród tłumu szukałam Justina, ale nie mogłam go znaleźć. Kiedy znalazłam się na środku wybiegu uświadomiłam sobie, że to moje jedyne pięć minut. Byłam sama, jedyna w centrum uwagi. Ludzie sprawiali wrażenie, jakbym była dla nich czymś idealnym. Jakbym była aniołem, któremu zazdrościli, albo którego bali się dotknąć, bojąc się że zaraz po tym zniknie. Poczułam pewnego rodzaju satysfakcję. Po czym natychmiast skarciłam się w myślach... to wszystko źle na mnie wpływa. Stanęłam na samym końcu, zrobiłam kilka poz, które ćwiczyłam całe dnie na tę okazję, a potem obróciłam się i z ogromną ulgą zeszłam ze sceny. Pozostało mi tyko wyjść na koniec ponownie ze wszystkimi modelkami i starać nie zabić siebie ani nikogo innego przede mną czy za mną. Moja głowa cały czas była skierowana w górę. Nie odwracałam się, ani nie patrzyłam na boki. Rytmicznie i z gracją pilnowałam odstępów między modelką, która szła przede mną, aby nie wpaść na nią, ani nie zwalniać, aby ta z tyłu na mnie nie wpadła.
- Idziesz z nami na after party? - zapytała mnie Candice, kiedy ubierałam się w swoje normalne ubrania. - Świetnie ci poszło, naprawdę! Trzeba to oblać! Od dziś zaczynasz swoją wielką karierę. - szkoda, że nie wiedziała jak jest naprawdę. Nie było mi przyjemnie słuchać takich rzeczy od mojej przyszłej ofiary. Nie była brzydkim lub gburowatym facetem, ale przepiękną dziewczyną słodką jak cukiereczek... Jak miałam zabić ją z zimną krwią? Nie zasługiwała na to, co zamierzałam jej zrobić.
- Czemu nie? - wzruszyłam ramionami, przyjaźnie uśmiechając się do niej.
- Niestety nie mam wolnych miejsc w limuzynie. - oznajmiła ze smutkiem, zacięcie szukając czegoś w portfelu. - Kieruj się pod ten adres, mam nadzieję, że dotrzesz. - powiedziała, podając mi wizytówkę klubu, w którym prawdopodobnie nie stać mnie nawet na połowę szklanki zwykłego piwa.
- Dzięki, będę. - obiecałam, biorąc wizytówkę i chowając ją do torebki. Gdy obróciłam się do niej z powrotem, już jej nie było. Nagle poczułam czyiś oddech na szyi. Podskoczyłam wystraszona, widząc mojego trenera.
- Jak możesz mi coś takiego robić? - warknęłam przewrażliwiona. Uśmiechnął się do mnie cwaniacko, a ja wiedząc, że i tak nie przestanie korzystać z okazji, by mnie wkurzyć, wywróciłam tylko oczami.
- Widziałem cię w tej bieliźnie. Możesz ją wziąć ze sobą i wypróbować w hotelu? - zaproponował kuszącym szeptem, tuląc mnie do siebie od tyłu.
- Nie, nie mogę i przestań, bo Scoot nas zauważy. - uwolniłam się z jego objęć, wieszając bieliznę na wieszaku.
- To gdzie teraz? - zapytał podekscytowany.
- Masz ochotę na odrobinę zabawy? - spytałam uśmiechając się szeroko i zaczęłam machać mu przed oczami wizytówką. W przeciwieństwie do mnie, ta misja była chyba spełnieniem jego największych marzeń.
******

W klubie do którego zaprosiła mnie Candice było pełno sławnych ludzi. Nie mogłam uwierzyć, że oni naprawdę istnieją i są tak blisko mnie. Kiedy przyzwyczaiłam się do widoku Johnego Deepa już nic nie robiło na mnie wrażenia. Siedziałam przy barze, starając się uniknąć spotkania z Candice. Ubzdurałam sobie, że jak będzie bardzo pijana to może łatwiej przyjdzie mi ją zabić. Może nie będzie świadoma tego, co jej robię i umrze szczęśliwa? Wiedziałam, że moje podejście jest bez sensu, ale gdybym to ja decydowała, nie spotkałabym się z nią nigdy więcej. Niepotrzebnie założyłam się z Justinem, że zabiję ją o dwunastej. Im wskazówki zegara były coraz bliżej tej godziny, tym bardziej się denerwowałam. Natomiast Scoot zaginął w akcji. Wiedział, gdzie przyjechać, ale jak widać bardzo zaangażował się w opiekę nad Mirandą Kerr i oznajmił nam, że dla dobra sprawy zostanie z nią w hotelu, dopóki się nie ocknie. Już wiem jak może wyglądać jego poświęcenie dla dobra sprawy... Jego nieobecność nawet była mi na rękę, mogłam chwilę pobyć z moim Williamem.
- Jest tu tyle pięknych dziewczyn, nie masz ochoty przelecieć jakiejś modelki? - zapytałam, drocząc się z nim.
- Oczywiście, że chcę. - na te słowa zrzedła mi mina. Chciałam dać mu w twarz, ale sama to zaczęłam. Z resztą czemu ja w ogóle pytam uwodziciela czy przespałby się z jedną z najpiękniejszych dziewczyn na świecie? Przecież każdy facet na jego miejscu, dostający taką propozycje za żadne skarby nie odmówiłby. Odpowiedź jest oczywista.
- Na co czekasz? Leć! Upoluj swoją zdobycz.- powiedziałam, maczając usta w alkoholu. Zdecydowałam swoją głupotę usprawiedliwić jego wpływem.
- Jedna z nich, właśnie siedzi przede mną. - prawie się nie oplułam, słysząc co powiedział mój przystojny partner. - I właśnie to ją chciałbym dzisiaj przelecieć. - dodał bez krzty wstydu. Jak on może tak otwarcie to wszystko mówić? Jest nienormalny. - Im szybciej to zrobisz, tym szybciej będziemy w hotelu. - powiedział, odkładając whisky z lodem. Siedzieliśmy oboje przy barze już jakąś godzinę.
- Czy ty właśnie chcesz mi oznajmić, że powinnam jak najszybciej ją zabić, żebyś ty mógł przelecieć mnie w wannie? - oto wielki powrót uwodzicielskiego trenera. Różnica jest taka, że tym razem on ma nade mną definitywną przewagę. Wypijałam trzecią szklankę najlepszego burbona, jakiego kiedykolwiek piłam i wpatrywałam się w Justina, tak jakby był największym idiotą na świecie.
- Okej, po prostu im dłużej będziesz o tym myśleć, tym będzie ci trudniej.
- Nigdy nie dawaj mi takich złotych rad. - wypiłam naraz cały kieliszek.
- Nie za dużo? - zapytał, chwytając mnie za rękę. 
- Oboje wiemy, że nie zrobię tego na trzeźwo. - spojrzałam na niego, zabierając dłoń, która w chwili gdy jej dotknął zaczęła się trząść.
- Nie jestem maszyną do zabijania. Od kiedy zobaczyłam co dzieje się z Mike'iem, nie chcę stać się taka jak on. Mam wrażenie, że z każdym morderstwem zbliżam się do tego. Poza tym ona nic nie zrobiła.
- Dlatego musiałaś wypić tyle burbona przed spotkaniem ze mną? Nie potrafisz zabijać bez alkoholu? - zapytał z błyskiem w oku. Bardzo chciał znać odpowiedź na to pytanie.
- Skąd ty wiesz, ile piłam?
- Obserwowałem cię odkąd weszłaś do klubu. Nie mogłem przestać na ciebie patrzeć. Byłaś tam najpiękniejsza.
- Widzisz, już jesteś spokojniejsza. - powiedział, a ja spojrzałam na swoje dłonie. Przestały drżeć.
- Mógłbyś zrobić to raz jeszcze? Czuję, że drżą mi nogi. - skłamałam, uśmiechając się do niego dwuznacznie.
- Będę to robił całą noc, tylko musisz ją zabić. Im szybciej to zrobisz, tym więcej nocy nam zostanie.
- Zdradziecki szantażysta. - warknęłam, schodząc z krzesła barowego. Zaczęłam szukać Candice, czułam że Justin mnie obserwuje. Nie obracałam się w jego kierunku, ale po prostu wiedziałam, że tam jest. Kiedy znalazłam Candice była lekko wstawiona. Opowiedziałam jej zmyśloną historyjkę o początku mojej przygody z modelingiem. Byłam zdumiona, że tak dużo udało mi się wymyślić. To była wielka improwizacja, ale mimo tego, nie plątałam się w słowach. Słuchała mnie zafascynowana, podobnie jak jej koleżanki. Były równie piękne jak ona, ale Candice miała to coś, co wyróżniało ją od innych. Nie dało się przejść obok niej obojętnie. Była zauważalna bez oryginalnych strojów i drogich dodatków. Powiewała od niej piękna naturalność. Zazdrościłam jej tego. Zerknęłam na zegarek, dochodziła dwudziesta trzecia trzydzieści. Czułam się jak w jakieś chorej parodii kopciuszka.
- Jestem trochę zmęczona... - ziewnęła w pewnym momencie, gdy opowiadała mi o jej pierwszym castingu do Victoria's Secret.- Mindy, mają tu naprawdę wspaniałe pokoje, jeśli chcesz możesz zostać dziś u mnie. - uśmiechnęła się serdecznie. Właśnie na to czekałam, ale na początku nie zareagowałam na swoje nowe imię. Miałam wrażenie, że mówi do jednej ze swoich koleżanek. - Mindy? - zapytała, gdy nie otrzymała ode mnie odpowiedzi.
- Naprawdę? Będzie mi bardzo miło. Nie zdążyłam nic zarezerwować, bo bardzo późno dowiedziałam się, że zastępuję Mirandę. - tłumaczyłam się. - Mam nadzieję, że wszystko z nią w porządku.- dotknęłam jej ręki, udając zatroskanie.
- Jesteś taka słodka. - powiedziała, a po chwili poszłyśmy na górę do jej pokoju. Hałas z klubu natychmiast ucichł, gdy znalazłyśmy się na szerokich schodach przykrytych ciemnozielonym dywanem.
- Jakim cudem jest tu tak cicho? - zapytałam, rozglądając się dookoła.
- Cały klub jest wygłuszony jak studio nagraniowe. Do tego ma bardzo grube ściany. Ta część jest przeznaczona dla specjalnych gości. - powiedziała, wyciągając z torebki magnetyczną kartę z numerem pokoju.
- Naprawdę, nie musiałaś... - zaczęłam, gdy znalazłam się w pomieszczeniu. Szybko wyciągnęłam telefon i napisałam Justinowi, gdzie jestem, by w razie czego zawsze był blisko. - Chodź, pokażę ci sypialnię. - jak widać nie traci czasu... Może rzeczywiście nie chce ze mną tego zrobić? Może jest po prostu miła i chce żebym u niej przenocowała? Chciałabyś... Gdy tylko zamknęła za mną drzwi, byłam pewna, że nie chodzi o przenocowanie.
- Wiedziałam, że jesteśmy takie same. - powiedziała z uśmiechem, innym niż te, które wcześniej widziałam. Czy ja naprawdę wyglądam na lesbijkę? O Boże... Patrzyła na mnie w taki sposób jak Justin, kiedy naprawdę CZEGOŚ ode mnie chce, a w jego głowie wariują bardzo brudne myśli. Czy on zawsze musi wszystko komplikować, nawet jeśli go tu nie ma? To będzie najgorsza noc mojego życia. - pomyślałam w chwili, gdy mnie pocałowała. Wszystko jest w porządku, pomyśl, że to Justin... - starałam się zwalczyć mdłości, wcale mnie to nie kręciło. Oddałam jej pocałunek, trwał zbyt długo, ale gdybym to ja go przerwała, mogłaby coś podejrzewać.
- Dobrze całujesz. - powiedziała, uśmiechając się i malując się wiśniową pomadką. Skąd wiedziałam, że wiśniowa? Gdy rzuciła mnie na łóżko mogłam jej posmakować. Już miałam ochotę zaśpiewać: I kissed a girl and I liked it. The taste of her cherry chapstick. I kissed a girl just to try it. I hope my boyfriend don't mind it.* Z każdym kolejnym całusem przyzwyczajałam się do tego. Po trzech minutach nawet zaczęłam czerpać z tego przyjemność. Nie była taka ciężka jak Justin, ale wolałam leżeć na niej z racji tego, że za chwilę miałam ją zabić. Jej dotyk był subtelny, powolny i delikatny. Tym właśnie różni się seks z dziewczyną. Facet nie potrafi być cierpliwy. Jednak ja byłam przyzwyczajona do szybkiego działania, więc wplotłam palce w jej blond włosy i uśmiechałam się do niej. Jej dłonie znajdowały się na moich pośladkach, a jej piersi stykały się z moimi. Kiedy zaczęła rozbierać moją bluzkę poczułam dreszcz strachu, ale musiałam pozwolić jej na to. Czułam jej mocne słodkie perfumy, zaczęłam całować ją po szyi, wiedząc jak to na mnie działa. Mruknęła z rozkoszy, próbując zdjąć mi spodnie. Opuszkami palców zdjęłam jej ramiączka z ramion i zostawiłam na nich ślad swoich ust. Następnie ściągnęłam do końca spodnie odsuwając się od niej, a ona korzystając z okazji ściągnęła bluzkę. Pochyliłam się nad nią odpinając guzik jej spodni i zsuwając je z niej czułam, że drży pod dotykiem moich dłoni. Jej skóra była ciepła i gładka. Następnie usiadłam na niej okrakiem, a ona przytrzymała moje biodra.. Czułam że jej palce chcą się zająć moimi jeansami, ale jej na to nie pozwoliłam. Uśmiechnęłam się do niej, całując ją w usta. Na jej stoliku nocnym był ostro zakończony metalowy pilnik. Dobre i to. - pomyślałam, wiedząc, że Justin wziął moją torebkę ze sobą, w której był mój sztylet. Całkowicie o nim zapomniałam. Chwyciłam pilnik i chciałam wbić go w jej szyję. Nim to zrobiłam oderwałam się od niej. Zdziwiona spojrzała na mnie, a ja przydusiłam jej szyję do poduszki.
 - Przepraszam, ale jestem hetero, a ty możesz powiedzieć dobranoc.- powiedziałam, przykładając jej zimny metal do szyi. W tej chwili była przerażona. Spojrzała na mnie z bólem.
- Błagam, nie zabijaj mnie. - wyjąkała.
- Daj mi dobry powód.- powiedziałam zacięcie. Nastąpiła chwila ciszy.
- Ty też nie chcesz takiego życia. Widać to po tobie. - powiedziała spokojnie, przełykając ślinę.
- Okej, miałaś szansę. - powiedziałam, szykując się do ciosu, walcząc z samą sobą, by nie poddać się jej przestraszonemu spojrzeniu. Po chwili znów otworzyła usta, widząc że niepewnie przymierzam się do zadania jej bólu.
- Myślisz, że poprosiłam tatusia, żebym odziedziczyła po nim jego brudny interes? Nienawidzę tego gówna, które nam stworzył. Przez to go straciłam.- ryknęła z wyrzutem, a w jej oczach pojawiły się łzy.
- Skąd wiedziałaś, że nie chce takiego życia? - Nie, nie, nie, masz ją zabić, nie z nią gadać.- podpowiadał mi mój rozsądek, ale ludzkie uczucia zwyciężyły. Nie jestem taka jak Mike, nie chce nim być. Nigdy nim nie będę. Zeszłam z niej i usiadłam obok.- Kontynuuj.- powiedziałam, nie patrząc jej w oczy i oglądając ostry pilniczek. Jego chłód był dla mnie uspokajający. Zaczęłam piłować paznokcie.
- Wyglądasz na szanującą siebie dziewczynę, a takie jak ty nigdy nie chcą być dziwkami, jeśli nie są do tego zmuszane. Pewnie nie lubisz swojej pracy. – wykrzywiła usta z niesmakiem.
- Trafiłaś. Zastanawia mnie tylko skąd możesz to wiedzieć. Masz jeszcze jakieś ukryte talenty? Może ktoś mnie uprzedził? - to ostatnie pytanie powiedziałam wściekłym tonem i rzuciłam jej oskarżające spojrzenie.
- Nie, przysięgam. Nie wiedziałam kim jesteś. Zakładam, że w rzeczywistości nadal tego nie wiem.- powiedziała, odpowiadając na moje ostatnie pytanie. - Umiem żonglować.- dodała, uśmiechając się, ale widząc moją minę, sprostowała  mniej odważnie - Zgadywałam. Jak widać intuicja mnie nie myli. Nigdy nie słyszałam o tobie. Przyrzekam.
- Mimo to, gdy wzięłam pilnik nie byłaś bardzo zaskoczona.- zauważyłam przytomnie.
- Nie podejrzewałam na początku ciebie, ale wiedziałam, że ktoś po mnie przyjdzie, to było oczywiste. Jesteś ich dziwką, prawda? – zapytała mnie wprost. Nikt nigdy nie mówił o mnie w ten sposób tak bezpośrednio. Mogłabym być urażona, ale nie mogłam kłócić się z prawdą. Tak to właśnie wyglądało. Kiwnęłam głową na tak. - Błagam cię, nie rób tego.
- Jesteś za ładna, by cie zabijać. - stwierdziłam sucho. - Wolę być określana jako specjalistka do spraw uwodzenia. - wymyśliłam tę nazwę na poczekaniu, bo jednak to jedno słowo raniło moją kobiecą dumę.
- Jak wolisz. - powiedziała wzdychając. - Zostawisz mnie tu teraz?
- Oczywiście, że nie.
- To co zamierzasz zrobić?
- Jeszcze nie wiem, ale wiem kto może to wiedzieć.- westchnęłam, sięgając po telefon. Napisałam Justinowi smsa, żeby przyszedł. Usiadłam na fotelu zakładając nogę na nogę.- Musisz mi obiecać, że zrobisz wszystko, o co cię poproszę. Wtedy będziesz mogła żyć. - spojrzałam na nią uważnie.
- Obiecuję. - powiedziała zgaszona.
- Nawet jeśli to oznacza koniec twojej kariery? - zapytałam, chcąc się upewnić.
- Wolę żyć. - odparła zdecydowanie i podkuliła kolana, obejmując je rękami, kładąc na nich brodę. - Jak masz na imię? - spytała przekrzywiając głowę na bok.
- Rachelle.- odpowiedziałam, patrząc jej w oczy.
- Bardziej pasuje do ciebie niż Mindy. - stwierdziła przeczesując włosy i smutno się uśmiechając. Po tej krótkiej wymianie zdań Justin wparował z impetem do pokoju.
- Widzę, że napisałyście w porę. Potrzebujecie kogoś do zabawy? W czym mogę pomóc? - spodziewałam się głupich tekstów, ale nie aż tak głupich. On naprawdę myśli, że podzielę się nim z jakąś modelką? Chyba z choinki spadł. Nie pozwolę, by na moich oczach zadowalał jakąś modelkę z Victoria's Secret. On jest mój.
- Ubieraj się. - powiedziałam bardziej ostro niż zamierzałam i obróciłam wzrok w stronę Candice. Przyznaję się, nie mogłam znieść tego jak mój trener pożera ją wzrokiem i jego ekscytacji na myśl o spełnieniu jego chorej, erotycznej fantazji.
- Kim on jest? - spytała, patrząc w moje oczy tak, jakby mogła z nich to wyczytać. Zaczęła ubierać spodnie.
- Jest debilem, który pragnie przelecieć wszystko co ma dwie nogi i się rusza. - W tym mnie. - pomyślałam. Musiałam się na nim odegrać, byłam na niego wściekła. Jak może mieć ochotę na takie seksistowskie żarty akurat teraz? Okej, może i byłam lekko zazdrosna. - I jest moim wspólnikiem. - dodałam na końcu.
- Rachelle...- zaczął zaskoczony Justin, ale lekceważąco machnęłam na niego ręką.
- Czy ty oszalałaś? Mieliśmy ją zabić! - wrzasnął, podchodząc do mnie.
- Ale tego nie zrobimy. - mówiłam opanowanym głosem.
- Musimy. - syknął, zamachując się na nią moim sztyletem. Chwyciłam jego rękę nim zrobił jej krzywdę. Chwila, to mój sztylet! - Justin, to moja zabójcza zabawka! Oddaj mi ją! - przez moment toczyliśmy ze sobą walkę groźnych spojrzeń. Wygrałam. Położył sztylet na mojej otwartej dłoni.
- Co chcesz zrobić? - westchnął, siadając na fotel, na którym przed chwilą siedziałam ja.
- Uratować ją, a ty mi w tym pomożesz.- złapał się za głowę, kręcąc nią na nie, a potem przetarł ją swoimi dłońmi.
- Mogę odmówić? - zapytał z nadzieją w głosie.
- Nie możesz. - odpowiedziałam władczo ze złożonymi rękoma.- Uwierz mi, nie chcesz być przeciwko mnie.
- Okej, ale zanim stąd wyjdziemy... może jednak chcecie dokończyć to co zaczęłyście? - wpadł na genialny pomysł, to było to o czym właśnie marzyłam. Czy on nigdy nie przestanie mnie wkurzać?
- On zawsze taki jest? - odezwała się Candice.
- W większej większości przypadków tak. Nie zwracaj na niego uwagi. - poradziłam, wsuwając sztylet do nogawki spodni.
Pojechaliśmy na obrzeża miasta. Justin kierował skradzionym samochodem. Siedziałam obok niego z przodu. Candice nie odzywała się do nas przez całą drogę. Gdy wysiedliśmy na opuszczonej, starej stacji benzynowej zapytała
- To przez was Miranda zniknęła? Zabiliście ją? - przerażenie znowu pojawiło się w jej oczach, na myśl o śmierci jej koleżanki.
- Nie, leży naćpana w jakimś hotelu. - odpowiedział jej tym razem znudzony Justin.
- Uff...chwila, co? - podniosła ton głosu, z opóźnieniem zdając sobie sprawę, co zrobiliśmy z jej koleżanką.- Macie świadomość, że...
- Mogę za chwilę strzelić ci kulką między oczy i to też nie będzie w porządku. - uprzedził ją Justin, wiedząc co zamierzała powiedzieć. Ucichła, a ja zmarszczyłam brwi, rzucając ostrzegawcze spojrzenie Justinowi, który nie powinien jej tak straszyć.  - Co robisz? - zapytał mnie, patrząc mi przez ramię na moją komórkę.
- Poinformowałam Scoota o zmianie planów. Za chwilę tu będzie, razem z kierowcą Mirandy. On zawiezie cię do jakiegoś małego, spokojnego miasteczka. Wiesz o tym, że już nigdy nie wolno tobie wracać do Nowego Yorku? Musisz zrezygnować z kontraktu. Jeżeli ktokolwiek cię rozpozna, przyjadą po ciebie inni. To twoja jedyna szansa, nie zmarnuj jej. - pouczyłam ją. Bardzo mi zależało, by zyskała nowe życie. To było coś o czym od zawsze marzyłam. Nie dostałam takiej możliwości jak ona. Może w ten sposób starałam się zadośćuczynić wszystkie złe rzeczy jakie zrobiłam. Starałam się uratować ją, bo byłyśmy w podobnej sytuacji, ale ona miała jakieś wyjście. Scoot w końcu przyjechał z kierowcą. Przywitał się z Candice, chwilę marudził, słysząc szczegóły mojego planu. Jednak wiedział już, że zdołałam przekonać do niego Justina. Nasza kłótnia nie miałaby sensu. Gdy Scoot poszedł do toalety za potrzebą, spojrzałam na zegarek.
- Mogę cię o coś prosić? To będzie ostatnia rzecz, którą dla mnie zrobisz.- chwyciła mnie za rękę.
- Słucham. - powiedziałam, ulegając jej słodkim oczom.
- Mogłabyś przekazać ten numer mojemu przyjacielowi? Znajdziesz go pod tym adresem. Nazywa się Peter. Znają go tam wszyscy. - powiedziała, wyciągając do mnie rękę z kartką, na której był adres i numer telefonu.
- Przekażę mu...- spojrzałam na nią, a potem zauważyłam, że kierowca wychyla głowę zza otwartego okna samochodu. - Chyba już czas, żebyś pojechała. - odparłam, uśmiechając się do niej szczerze. - Miło było cię poznać.
- Dziękuje za wszystko co dla mnie zrobiłaś. Jesteś ładniutka.- powiedziała, całując mnie krótko w usta. Cała zszokowana jej gestem, nagle zesztywniałam. Stałam nieruchomo, wbita w podłogę. Nigdy nie całowałam dziewczyny, a w ułamku sekundy trudno było sobie wyobrazić Justina, który w rzeczywistości stał obok mnie. – Szkoda, że nie jesteś bi. – mruknęła z nutką żalu.- Wzięłabym się za ciebie.- puściła mi oko.- Jeszcze raz dziękuję za wszystko. Cieszę się, że byliście pierwsi.- przytuliła mnie na pożegnanie i uśmiechnęła się do Justina.- Gdyby nie wy, pewnie leżałabym w jakimś rowie za parę dni. Miałam szczęście. – patrzyła na mnie, a światło padało na nią tak, że jej wilgotne oczy błyszczały.
- Możecie się jeszcze raz pożegnać, mnie to nie przeszkadza.- musiał, po prostu musiał to powiedzieć. Spojrzałyśmy na niego obie z niedowierzaniem i uniesionymi brwiami, jakby był największym głupkiem chodzącym po tej ziemi.
- Żebyś mógł popatrzeć? – zapytałam sarkastycznie. Pokiwał entuzjastycznie głową. Bałam się, że dziewczyna spełni jego prośbę. W końcu to był Justin, gdyby nie moja obecność każda by mu uległa.
- Nie.- powiedziałyśmy równocześnie, stanowczo na niego patrząc, gdy robił minę zbitego psiaka.
- Jakbyś zmieniła orientację, zadzwoń.- powiedziała, wciskając mi karteczkę do płaszcza.
- Okej.- odpowiedziałam zawstydzona, chociaż wiedziałam, że jej numer do niczego mi się nie przyda. W najbliższym czasie miałam plany i o brak towarzystwa nie musiałam się martwić.
- Ona zdecydowanie ma na ciebie ochotę.- skomentował Justin, który stał obok mnie, patrzył razem ze mną jak odchodzi do szarego SUV’a i kiwa nam na pożegnanie.
- Wiem o tym. – mruknęłam, niechętnie przyznając mu rację.
- Ale dobrze, że wyjeżdża, bo nie chciałbym dzielić się tobą z inną dziewczyną.- powiedział, delikatnie trykając mnie łokciem, co też odwzajemniłam. W efekcie trykaliśmy się tak z rozbawionymi uśmieszkami przez jakąś dłuższą chwilę.
- Jak o tym myślę to chce mi się wymiotować.- jak zwykle moja wielka wyobraźnia, potrafiła też robić mi krzywdę. Miałam wielki talent do wyobrażania sobie bardzo realistycznych scen, nawet tych, których chciałam sobie oszczędzić.
- Chociaż pewnie fajny byłby z nią trójkącik, jakby została z nami. – powiedział szeptem. – Ma niezły tyłek.
- Mam niewypowiedzianą ochotę uderzyć cię w twarz. – syknęłam do niego. Czyżbym robiła się zazdrosna? To jasne, że chciałam, żeby jego wzrok padał tylko na mnie. Wiedziałam, że nie może na mnie patrzeć teraz w ten sposób, bo byliśmy na misji i zobowiązaliśmy się być w tym wszystkim ostrożni.- Dobrze, że ona nie wie, że to ty zabiłeś jej ojca. Pewnie z chęcią by mnie wyręczyła. Teraz uderzanie cię w twarz nie jest tak fajne, jak wcześniej, bo mogę to zrobić i wiem, że nic mi za to nie zrobisz.
 - Lepiej, żeby nie wiedziała.- powiedział, spoglądając na nią ostatni raz pustym wzrokiem. Nie zdążyłam go pocieszyć, bo właśnie przyszedł Scoot.
- Coś mnie ominęło? – zapytał, wkładając ręce do kieszeni bluzy.
- Nic.- powiedziałam szybko, nie chcąc więcej rozmawiać o tej niezręcznej sytuacji.

******
  

Szedł przed nami, burzliwie z kimś rozmawiając. Zaprowadził mnie do  garderoby modelek i pokazał innemu organizatorowi. Tamten tylko na mnie spojrzał i kiwnął głową, że zgadza się, bym uczestniczyła w pokazie. Po chwili otoczyło mnie grono makijażystów i stylistów, pomagających mi się rozebrać i ubrać. Stałam pośród nich i czułam się jak lalka. Justin razem z blondynem zdążył wtopić się w tłum. Wokół mnie było pełno pięknych dziewczyn. Wszystko miały idealne, bez wstydu przebierały się przy tylu obcych ludziach. Gdy patrzysz na coś takiego, uświadamiasz sobie wszystkie kompleksy. W tym tłumie chodzących ideałów musiałam znaleźć Candice Swanepoel. Udało mi się to zrobić pięć minut przed pokazem. Była to śliczna blondynka o niebieskich oczach i długich nogach. Miała dziecięcy wyraz twarzy. Byłam jej całkowitym przeciwieństwem. Musiałam z nią nawiązać jakiś kontakt, czas wciąż mnie gonił. 
- Śliczna bielizna, bardzo ci pasuje. – powiedziałam spoglądając na jej czarno-różową bieliznę, w którą była ubrana. Dziewczyny stojące obok nas spojrzały na mnie krzywo. Trudno im się dziwić, w końcu byłam na największym pokazie roku, nikt nigdy mnie nie widział, ani o mnie nie słyszał. Z drugiej strony wszystkie były niebywale o siebie zazdrosne. Chciały wypaść jak najlepiej, za to dostawały pieniądze. Niektóre skakały sobie do gardeł, kiedy kamera nie była w zasięgu ich wzroku. Jak tylko zobaczą moment, w którym moja twarz spotyka się z podłogą, przestaną widzieć we mnie konkurencję.
Przeżyłam! Zrobiłam to!- chciałam wykrzyczeć, gdy pokaz się skończył. Tyle razy stałaś twarzą w twarz ze śmiercią i pokaz mody miałby cię zabić?





- Boisz się jej zabić, czy boisz się z nią spać? -  To jest jakaś różnica? Nie boję się jej, ale boję się tego, co muszę jej zrobić. Nie chcę tego robić.
- Daruj sobie. Jesteś fantastycznym uwodzicielem, ale ja już się uodporniłam. - wystawiłam mu język i nim zdążyłam wsunąć go z powrotem do buzi Justin gwałtownie mnie pocałował. Oddałam mu pocałunek, całkiem zapominając o tym gdzie jestem.
- Ona już wie. - poinformowałam go, ubierając swoją bluzkę.










Kiedy jechaliśmy samochodem pod adres wyznaczony przez Candice, chłopaki rozmawiali ze sobą, a ja siedziałam na środku tylnej kanapy, wychylając głowę między siedzeniami, by lepiej ich słyszeć.
- Nie mogę uwierzyć, że to przegapiłem.- mówił z irytacją Scoot. – Ty to zawsze wiesz, gdzie się znaleźć.- warknął zazdrosny na Justina.
- Cóż, trzeba mieć to coś.- powiedział mój rozbawiony i zadowolony trener.
- Czy możecie przestać mi przypominać, że całowałam się z lesbijką? To jest gorszące.
- Może dla ciebie gorszące, ale seksownie to wygląda.- powiedział Justin, oblizując wargę. Pomimo tego, że wiedziałam co do mnie czuje, chęć uduszenia go nie uległa zmianie. Nadal był irytująco wkurzający, ale był mój.
- W sumie przypomnij mi dlaczego tam jedziemy? – powiedział Scoot, kierując to pytanie do Justina.
- Ponieważ w Rachelle budzi się wielka potrzeba zrozumienia i dobra. Jakbyśmy tego nie zrobili, trułaby nam tyłki całą drogę powrotną, a następnie wyżywałaby się na nas w hotelu. Nic nie może być gorsze od nabuzowanej panny Roberts.- odpowiedział rzeczowo. Tak, zdecydowanie mnie znał, ale jak będziemy sami pewnie przypomnę mu o tym zdaniu. Ten ukrywany związek miał swoje zalety i wady. Zaletą było czekanie, po którym wreszcie następował niesamowity seks. Było nią również to, że nie słodził mi jak każdy inny chłopak, bo musiał nadal udawać mojego trenera, którego rzekomo nienawidzę. Jednak ta zaleta szybko mogła przekształcić się w wadę. Wadą było ciągłe zestresowanie, ponieważ musieliśmy być cholernie ostrożni i szczegółowi. Musieliśmy panować nad naszymi odruchami, wyczuwać momenty, w których możemy być sobą, a w których musimy udawać. Jednak świadomość, że robimy coś nieodpowiedniego jeszcze bardziej nas do tego napędzała. Dzięki temu wiedziałam, że nasz związek na pewno nie będzie rutyną. Był świeży, pełen emocji, pożądania i wbrew wszystkiemu pełen miłości.
- To wszystko wyjaśnia.- Scoot mruknął cicho, ale i tak słyszałam.
- Jesteście straszni.- powiedziałam, opadając na oparcie kanapy, zniechęcona do kontynuowania tej głupiej wymiany zdań. Założyłam ręce na piersi w afekcie protestu.
- Widzisz, cokolwiek byśmy nie zrobili, ona i tak znajdzie sposób, żeby być na nas wściekła. – dodał Justin. Ten to chyba naprawdę chce mnie dzisiaj wkurzyć.
- Pewnie okres się jej zbliża. – wywnioskował Scoot, śmiejąc się. Ach tak? Świetnie, to jest ewidentnie dobry przykład na to, jak wiele mężczyźni wiedzą o kobietach.
- Być może, ma większe piersi. – zauważył Justin, po czym oboje obejrzeli się do tyłu na mnie.
- Nieskromnie wam przypomnę, że jestem tutaj i nie jestem głucha. Jeśli jeszcze raz usłyszę waszą uwagę na temat tego, jak wyglądam, albo co mi się zbliża to obydwóch skopię tam, gdzie słońce nie dochodzi, zrozumiano? – z mojego głosu parzyło jadem. - A teraz przestańcie obserwować moje cycki i patrzcie na drogę!  
Tyle wystarczyło, by mnie posłuchali i pokiwali zgodnie głowami. Faceci. To jest jakaś masakra. Tylko powiedzcie mi, kiedy przegapiłam ten moment, gdy oni stali się tak dobrymi i zgodnymi kumplami? Bo jakoś sobie tego nie przypominam.




* Katy Perry - I Kissed A Girl







__________________________________________

Postanowiłam dzisiaj dodać rozdział,
dlatego że mijają dokładnie dwa lata od kiedy opublikowałam prolog.
Na początku nawet nie marzyłam o tym, że tak dobrze przyjmiecie tę historię.
Pamiętam jak okropnie się bałam pokazać to ludziom, martwiąc się
że nie jest wystarczająco dobre. Mimo dwóch długich lat i 
rzadkiego dodawania rozdziałów
(przyznaję się bez bicia xD)
Wy nadal tu jesteście. czytacie i komentujecie.
Dziękuje wam bardzo.
Ten czas minął tak szybko...





Mam nadzieję, że zadowala Was długość.
Ostatnio długo tutaj siedziałam 
i cały czas pisałam. 
Niestety, znowu wracam do szkoły, więc rozdziały będą co dwa tygodnie.
Proszę aby każdy kto przeczytał ten post, skomentował go. 
Chcę wiedzieć ile Was jest! ;) 
Do następnej ;*








Jeśli spodobał Ci się ten rozdział, bądź uważasz, że całkiem go zawaliłam, 
tudzież zniszczyłam twoje wszelkie wyobrażenia, 
lub po prostu wiesz, że sprawi mi to wielką radość i być może zainspiruje, 
napisz komentarz. 


ROZDZIAŁY | LISTA INFORMOWANYCH| ZWIASTUN | KONTAKT


wtorek, 30 grudnia 2014

Rozdział 28






Wykorzystywaliśmy każdą wolną chwilę, żeby się spotkać. Cały czas myślałam o tym, kiedy będziemy sami. Niecierpliwie czekałam na kolejną noc, gdy nie będę musiała udawać, że go nienawidzę i ciągle się kontrolować. Uważaliśmy na wszystkie najdrobniejsze gesty. Od początku było jasne, że nie będziemy żyć w normalnym związku. Nie mogliśmy trzymać się za ręce, wymieniać ukradkowych spojrzeń, ani stawać zbyt blisko siebie. Szalenie trudno jest ukryć coś tak wielkiego przed całym światem. Mimo to, nie poddawaliśmy się. Gdyby teraz, któreś z nas zrezygnowało z tego chorego układu, nie dałabym sobie z tym rady. Wyparcie tego wszystkiego, co już wiedzieliśmy o sobie nawzajem byłoby niemożliwe. Kochałam go i nawet lojalność wobec Mike'a nie mogła tego zmienić. Dręczyły mnie wyrzuty sumienia. Czułam się jak zdrajca, ale uśmiech Justina szybko to zmieniał. Przy nim mogłam być sobą, przestać obawiać się, że zrobi mi krzywdę. Już teraz nie czułam się jak jego zabawka. Nie nazywałam go moim chłopakiem, ani on nie nazywał mnie swoją dziewczyną, ale to co czuliśmy było jednoznaczne. Nie chciało mi się wierzyć w to, że w tak niebezpiecznym świecie może mnie spotkać coś takiego jak miłość. Była całkiem inna od tej, którą dotychczas znałam. To było coś niezwykłego. Oddałam mu serce, nie byłam pewna czy to błąd, ale nie zastanawiałam się nad tym, bo gdy tylko zostawaliśmy sami czułam się szczęśliwa, a szczęście nie jest złem, prawda?
- Powiedziałem Mike’owi, że robisz postępy. I pomyślałem, że potrzebujemy pokoju z łóżkiem, bo sala gimnastyczna nie jest odpowiednim miejscem. – powiedział, zacierając ręce. A nie mówiłam? Wiedziałam, że kiedyś będziemy mieli salę z łóżkiem.
- Widzę, że bardzo cię to cieszy. – uśmiechnęłam się szeroko, widząc jego podekscytowanie.
- To co, wypróbujemy je? – zapytał, znacząco zerkając na łóżko.
- A co mi tam…- westchnęłam i nim zdążyłam zrobić krok w przód, Justin zdecydował, że sam mnie do niego zaniesie. Gdy oboje znaleźliśmy się w łóżku, przyciągnęłam jego szyję do siebie i pocałowałam go krótko. Nie mogłam powstrzymać uśmiechu.
- Całkiem wygodne. - stwierdził i oderwał się ode mnie, klęcząc na kolanach i skacząc na nim.
- Nie jest wygodniejsze od twojego łóżka.- powiedziałam, wymownie na niego patrząc.
- Chyba nie będziemy się tym przejmować, bo zawsze możesz do mnie wpaść, prawda?
- Oczywiście.- przytaknęłam, siadając po turecku naprzeciwko niego. Wtedy zrobił coś, co totalnie mnie zaskoczyło. Zaczął mnie łaskotać, a ja zwijałam się ze śmiechu jak tylko mogłam, by uciec przed jego rękoma. Na próżno. Przeturlałam się na drugi koniec łóżka z panicznym śmiechem i na czworakach zeszłam z niego niezdarnie, ale Justin chwycił mnie za prawą stopę, która jeszcze nie zdążyła zejść z materaca i bez ostrzeżenia pociągnął mnie za nią z powrotem.
- Justin! Zostaw! Słyszysz? To boli, zaraz mi coś złamiesz!- mówiłam przez śmiech, ale w końcu zmusił mnie do tego, bym wróciła tam, gdzie byłam przed chwilą. - Justin! - krzyczałam, chociaż i tak mnie nie słuchał, nadal mnie łaskocząc i szczerząc się jak głupi. - Co mam zrobić żebyś przestał? - powiedziałam czerwona jak burak, sapiąc i trzymając jego dłonie po moich bokach. Moja klatka piersiowa unosiła gwałtownie się w górę i w dół.
- Pocałuj mnie. - powiedział, uśmiechając się do mnie cwaniacko. Pochylił się nade mną, jego sterczące włosy opadły na jego czoło. Kiedy nasze usta się zetknęły, powoli i spokojnie go pocałowałam. Mruknął zadowolony, gdy niespodziewanie ktoś otworzył szeroko drzwi.
- Mike... - powiedział Jev i na chwilę przestał, widząc co robimy. Był równie zaskoczony jak my. Odkleiliśmy się od siebie natychmiast, tak szybko jak tylko mogliśmy. Mimo, że to było coś, co właśnie teraz wolno nam było robić, bo teoretycznie mieliśmy trening, to poczułam się jakbym została złapana na gorącym uczynku. - ...kazał was wezwać. - powiedział ściszonym głosem zawstydzony.
- Okej, już idziemy. - powiedział zwyczajnym tonem Justin, ratując sytuację i schodząc z łóżka. Jev szybko się ulotnił.
- Mogło być gorzej, prawda? - zapytałam, również wstając z łóżka i patrząc na Justina, czekającego na mnie przy drzwiach. Zawiązałam włosy w luźnego koka, bo chłopak przez swoje wygłupy całkiem mi go rozwalił.
- Mogło. - przyznał, drapiąc się po karku i marszcząc brwi.
- Nikomu nie wygada? - spytałam szeptem, wychodząc z pokoju.
- Nie robiliśmy przecież nic zakazanego.- odparł, idąc razem ze mną do windy.
- Niby tak.- powiedziałam, ale nie byłam co do tego przekonana.










******



 
Mike wezwał nas do swojego gabinetu. Byłam bardzo zestresowana tą całą sytuacją. Co jeśli nie uda nam się ukryć przed nim prawdy? Justin uspokajał mnie w drodze szeptem, ale to mi nie pomagało.
- Musimy się teraz zająć córeczką Richarda. Jest modelką i bierze udział w najbliższym pokazie Victoria’s Secret za trzy dni. Candice Swanepoel. – westchnął zmęczony Mike, składając dłonie razem i zakładając jedną nogę na drugą. Jak zwykle siedział przy biurku w swoim fotelu, a Justin i ja, nie chcąc siadać staliśmy naprzeciwko niego.
- Świetnie, to do czego ja jestem tam potrzebna?
- Ona należy do ciebie. Jest lesbijką.- zaczęłam się śmiać, ale po poważnej minie Mike’a szybko przestałam i zrzedła mi mina.
- Ty chyba sobie żartujesz! Mam uprawiać seks z modelką? - gdy to mówiłam, dławiłam się własną śliną. Doskonale wiedział, że nie lubię tego robić z facetami, a teraz karze mi to robić z dziewczyną? Niestety nie mogłam mu odmówić. Zgodziłam się na to raz i to wystarczyło, żebym prawdopodobnie musiała robić to do końca życia.
- Właśnie tak. – odparł opanowany, a ja chrząknęłam, chcąc pozbyć się nieprzyjemnego uczucia w gardle. - Justin, myślałem, że przygotowywałeś ją do tego.- niezadowolony, spojrzał w jego stronę.
- Jakim cudem miał mnie do tego przygotować, skoro jest facetem! - powiedziałam zirytowana prędzej niż ugryzłam się w język. To nie jest dziwne, że go bronię? Mam nadzieję, że Mike nie zwrócił na to uwagi.
- Jest twoim trenerem, a to jest jego praca. Po to tutaj jest. – wzdychając przeczesał długimi palcami swoje włosy. Miał dzisiaj 
do mnie anielską cierpliwość.
- Nie zrobię tego. Weź Justina, nawet ona na niego poleci.- wymamrotałam, szukając ratunku. – Poza tym pewnie jest tym zachwycony. – wywróciłam oczami, chcąc żeby dał mi spokój z tym zadaniem.
- Rachelle.- wypowiedział moje imię, zwracając mi uwagę, że przeginam.
- On nie ma czasem syna? – zapytałam skruszonym tonem, błagałam by takowy istniał.
- Nie.- powiedział chłodno, patrząc na mnie surowym spojrzeniem, bym skończyła robić sceny i zgodziła się na jego fatalnie chory pomysł. Czemu nie? Gdyby był gejem, Justin mógłby się wykazać. Byłoby sprawiedliwie.- Musisz dzisiaj zrobić zdjęcia do portfolio, jeżeli pojutrze masz być modelką. Zastąpisz Mirandę Kerr. – poinformował mnie łaskawie.
- Przecież to jedna najlepszych modelek na świecie. - powiedziałam zszokowana.
- Masz rację, otwiera ten pokaz.- zaczął przekładać jakieś papiery na biurku.
- Więc, jakim cudem... – zapytałam, niestety nike dane mi było dokończyć, ponieważ Mike znał dalszą część tego pytania i zaczął mi na nie odpowiadać.
- Powiedzmy, że przed samym pokazem źle się poczuje. – uśmiechnął się w taki sposób, że od razu wiedziałam co ma na myśli.
- Tylko mi nie mów, że zamierzasz ją zabić.
- Dlaczego nie? – odezwał się w nim awanturnik, ale w jego głosie słychać było nutkę zawodu. Czyżbym miała jeszcze na niego jakiś wpływ? Czyżby jednak brał moje zdanie pod uwagę?
- Chcesz zabić najsławniejszą osobę na świecie i nie trafić za kratki? To jest niemożliwe. Nie zrozum mnie źle, ale są rzeczy, których nie warto się podejmować. Oni ciebie znajdą, prędzej czy później, w twoim wypadku później, ale zawsze dojdą do sprawcy. Tego nie zamiotą pod dywan. To osoba publiczna i nie jest nudnym politykiem. Niepotrzebne nam takie problemy. – odpowiedziałam niepewnym tonem.
- Może masz rację. – mruknął, patrząc mi w oczy, całkowicie ignorując Justina. Oczywiście, że mam rację.
- W porządku damy jej zwykłe narkotyki. W takim wypadku Scoot poleci z wami. – zadecydował, nadal analizując moje słowa.
- Dlaczego mieliby mi pozwolić wystąpić na tym pokazie? Przecież nie jestem profesjonalistką. - mogłam mu wymienić wszystkie powody, dla których ta misja się nie powiedzie. Wśród nich był jeden konkretny. Nie zrobię tego.
- Na pół godziny przed pokazem zniknie ich najlepsza modelka, a ty spadniesz im jak z nieba. Jeżeli twój wygląd ich nie przekona to zapłacę im, żebyś się dostała. - mogłam się tego domyśleć. Pieniądze, one mogą wszystko.
- Gdzie lecimy? – zapytał Justin, pierwszy raz się odzywając od kiedy weszliśmy do gabinetu Howarda.
- Mediolan. Ty jedziesz tam w charakterze ochroniarza. Muszę wiedzieć, że ktoś zadba o mój skarb. Jeżeli znowu coś jej
się stanie, jesteś martwy, wiesz o tym? – groźny, służbowy ton głosu rozniósł się po całym pomieszczeniu. Skarb? Dawno tak do mnie nie mówił. Co się z nim dzieje? Zaczynam się niepokoić.
- Tak. – nie stracił pewności siebie, patrzył mu prosto w oczy.
- O której mamy być w helikopterze? - powiedziałam obojętnym tonem, nie zwracając uwagi na rosnącą, napiętą atmosferę.
- Nie lecicie helikopterem. Mam dla was bilety na lot samolotem w pierwszej klasie. – odparł spokojnie. Czy on oszalał?
- Jak to publicznym samolotem!? – wykrzyknęłam, otwierając szeroko oczy ze zdumienia. Czy tylko ja w tym pomieszczeniu potrafię trzeźwo myśleć? – Jak mamy przewieźć narkotyki, będąc złapanymi?
- Mam znajomości w ochronie. Nie martw się, pomyślałem o wszystkim.- powiedział i wyciągnął z szuflady biurka kopertę, w której były trzy bilety lotnicze. – Życzę wam powodzenia.- dodał, gdy wychodziliśmy. Justin wydawał się być szczęśliwy z nowej misji. No tak, skoro ja mam ochotę się pociąć, to on ma ochotę skakać do sufitu z radości. To nie mogło się zmienić. 

Na korytarzu, czekając na windę i nie odwracając głowy w jego stronę zapytałam z zażenowaniem - Czemu się tak cieszysz? 
- Ponieważ wynosimy się stąd na chwilę, a twój chłopak nie będzie w tym samym budynku co my dwadzieścia cztery godziny na dobę. – uświadomił mi, uśmiechając się szeroko.
- I tak jedziemy ze Scootem. – przypomniałam mu.
- Ale Scoota łatwiej spławić. – z tym nie mogłam się nie zgodzić. – Też powinnaś się cieszyć, ta misja wzbogaci cię o nowe doświadczenia. – jak on to ładnie ujął, ale nadal ten pomysł mi się nie podobał. Nie miałam kontraktu wyznaczającego granice moich możliwości, a teraz byłby mi bardzo potrzebny. Jak na razie mogłam sobie o nim pomarzyć. Przecież nie mam normalnej pracy i normalnego życia. Okej, kontrakt w tej sytuacji byłby bez sensu.
- Może jeszcze powiedz mi, że chciałbyś na to patrzeć? – zadałam pytanie retoryczne, zapominając że Justin uwielbia na takie odpowiadać.
- To nie jest wcale zły pomysł. – przyznał, a ja tylko ponownie wywróciłam oczami i weszłam do windy.
Siedziałam w swoim pokoju przeglądając profesjonalne zdjęcia modelek, by móc chociaż trochę się do nich upodobnić i ułatwić pracę fotografowi. Za chwilę miałam mieć sesję zdjęciową. Siedziałam w swoim pokoju i rozmawiałam z Justinem przez telefon. To zaskakujące, wcześniej omijaliśmy się szerokim łukiem. Był jedynym człowiekiem, który doprowadzał mnie tak bardzo do szału, ale równocześnie tylko z nim mogłam przez chwilę poczuć, że jestem normalna. Przy nim świat stawał się dobry, a wszystko wokół lepsze. Co może też znaczyć, że totalnie zwariowałam, ale wolę być wariatką, niż cierpieć tak jak wcześniej.
- Mogę iść z tobą na sesję? – zapytał, a ja mogłam założyć się, że teraz uśmiecha się do telefonu swoim niewinnym uśmiechem, ale w połączeniu z jego podnieconym wzrokiem wyglądał całkiem nieprzyzwoicie.
- Niech pomyślę. – w słuchawce przez dłuższą chwilę słyszałam jego równomierny oddech. – Nie. – dodałam po krótko trwającej ciszy.
- Dlaczego? – zapytał, nie ukrywając swojego niezadowolenia.
- Ponieważ nie możemy dawać im powodów do podejrzeń. Poza tym, na niektórych zdjęciach mam być naga. To nie będzie komfortowe.- przegryzłam wargę. Próbowałam być śmiertelnie poważna, ale nie mogłam powstrzymać śmiechu.
- Mogłaś tego nie mówić. – usłyszałam jakiś trzask w słuchawce.
- Wiem, ale ja też lubię cię denerwować.
- To zdecydowanie nie jest zdrowy związek. – oznajmił poważnie.
- I nigdy nim nie będzie.- dokończyłam wciąż rozbawionym głosem.
- Chociaż w jednym się zgadzamy. – mruknął, rozłączając się. Wykasowałam jego numer z listy połączeń i położyłam telefon na stoliku nocnym. Postanowiłam się przebrać i zeszłam do recepcji przywitać się z moim fotografem. Czekała mnie trzygodzinna sesja zdjęciowa. Musiałam chodzić z nim po całym hotelu, szukając interesującego tła. Przywiózł ze sobą całą ekipę – oświetleniowców, makijażystów, stylistów i wielbłądy, którymi nazwałam napakowanych facetów noszących sprzęty. Narobiliśmy niemałego zamieszania. Szybko mogłam dojść do wniosku, że nigdy nie chciałabym być modelką, a ich praca jest naprawdę ciężka wbrew wszelkim pozorom. Przestałam mieć nadzieję, że chociaż trochę im dorównam. Nie miałam idealnych proporcji, a co najważniejsze - doświadczenia w tej branży. Wszyscy na mnie krzyczeli, co chwilę krytykując jakieś detale. Od początku wiedziałam, że ta misja będzie graniczyła z cudem i nie będzie należeć do najprzyjemniejszych.
Po obiedzie umówiłam się z Justinem na nasz trening, ale był on trochę inny niż zwykle. W dwa dni musiałam się stać światowej klasy modelką na wybiegi. To byłby cud, więc nie liczyłam na zbyt wiele. Znajdowaliśmy się w mniejszej sali gimnastycznej, bez sprzętów, z lustrami. Razem ze Scootem oglądaliśmy filmiki w Internecie z pokazów, ponieważ nikt z nas nie miał pojęcia od czego zacząć. Wreszcie jest coś, czego mój trener nie jest w stanie mnie nauczyć, ale to wcale mu nie przeszkadzało w dyrygowaniu mną. Skończyło się na tym, że oglądaliśmy modelki, które przewracają się na wybiegu. Tłumaczyliśmy sobie, że robimy to po to, by pokazać mi na jakie rzeczy uważać i jakich błędów nie mogę popełnić, ale tak naprawdę oglądaliśmy to tylko dlatego, by się pośmiać. Niektóre upadki były bardzo spektakularne. Zaczęłam się modlić, by nie dali mi jakiejś szalenie długiej sukienki, bo to nie mogło się dobrze skończyć.
- Przestańcie się śmiać, nie wiem co was tak bawi. - syknęłam z irytacją na rozsiadłych w brązowych fotelach Scoota i Justina w kącie sali. Trzymając ręce na biodrach i stojąc na przeciwko nich dodałam - Oświećcie mnie, co jest w tym takiego śmiesznego? – To będzie tragedia ze mną w roli głównej.- pomyślałam.
- Okej, ja sobie pójdę.- mruknął Scoot, nie mogąc powstrzymać śmiechu. Robiłam się naprawdę wkurzona, a kiedy to zauważył, powiedział - On ci pomoże bardziej, w końcu to twój mistrz. - Mistrz? Taak. - powątpiewałam w myślach, a Scoot dalej zwijał się ze śmiechu, trzymając za brzuch.
- Nie waż się zostawić mnie samej. - powiedziałam ostrym tonem głosu. Musiałam wciąż udawać, że nie przepadam za Justinem. Obserwowałam plecy Scoota, podążające ku drzwiom.
- Masz Justina.- zasugerował krótko, otwierając z trudem drzwi, bo nadal rechotał jak jakaś hiena...
- Scoot! - wrzasnęłam wściekła, zirytowana jego zachowaniem. - Samej z nim. - uświadomiłam mu, zerkając na Justina.
- Myślę, że nie gryzie, chyba że podczas seksu, ale co ja tam mogę wiedzieć. - wzruszył ramionami, jak gdyby nigdy nic i patrzył na mnie nadal rozbawiony. Mój wzrok powędrował w stronę butów, na sam dół. Coś czuję, że dzisiejszej nocy będę cała pogryziona. Dziękuję ci Scoot za twoje głupie sugestie.- Potrafisz sobie poradzić z tym szatańskim nasieniem... - Umiem sobie z nim poradzić tak dobrze, jak on potrafi sobie radzić ze mną. Co oznacza, że niedługo pozwolę, by zrobił ze mną wszystko, co będzie chciał. Swoją drogą ciekawe, że jeszcze mnie tego nie nauczył. Gdyby to zrobił zamieniłby mnie w swój osobisty chodzący koszmar. Dlaczego więc miałby mnie tego uczyć, skoro teraz ma mnie w garści? Zawsze miał.- stwierdziłam w myślach, podczas gdy Justin nadal się śmiał jak głupi dzieciak. Uzupełniali się idealnie, raz jeden przerywał śmiech by złapać powietrze, raz drugi a na kilka sekund udawało im się stworzyć duet.
- Ty również zidiociałeś razem z nim?- warknęłam tym razem do tego przystojniejszego, chcąc by się uspokoił.
- O co ci chodzi, to wyglądało bardzo śmiesznie. – skomentował mój upadek, który miał miejsce chwilę temu i chwytał się za umięśniony brzuch. 

Oprócz otartych, zaczerwienionych rąk nic mi się nie stało, ale oni nie mieli teraz głowy do tego, by mnie o to zapytać.
-  Tak samo jak moje chodzenie?
- zadałam pytanie retoryczne.- Staram się pracować, a wy mi w tym nie pomagacie! 
Wiedziałam, że muszę się tego nauczyć, inaczej cała misja się nie uda.
- Rachelle, przepraszam ale chodzisz w nich jak kaczka. - powiedział, udając że się krztusi lub po prostu może faktycznie się krztusił.
- Kaczka?! - powtórzyłam zirytowana. Bardziej wyglądało mi to na pingwina. Czy ja mam tak wielkie stopy? - Nigdy nie chodziłeś w takich butach! - oburzyłam się.- Chyba że coś mnie ominęło. - powiedziałam zniżając ton głosu. Scoot dusił się w tym czasie ze śmiechu jedną ręką wisząc na klamce od drzwi.- Wynoś się, jeżeli masz zamiar się śmiać, bo nie wytrzymam i któremuś z was stanie się krzywda.- zaczęłam grozić, patrząc na zarumienionego Scoota zabijającym spojrzeniem. Po chwili zostałam sam na sam ze swoim trenerem.
- Okej Rach, spokojnie pomogę ci. - zapewnił już opanowanym głosem, podchodząc do mnie.
- Są za wysokie, skręcę sobie w nich nogę. - jęknęłam, spoglądając z nienawiścią na buty, które w miejscu palców miały obcas. Idiota mógł to tylko wymyślić, dlatego nie zdziwiło mnie, że stworzył je facet.
- Skoncentruj się, utrzymaj równowagę.- powiedział, gdy oboje stanęliśmy przodem do luster.
- I stań na głowie. - dokończyłam za niego. 
- Po prostu przejdź się w nich. – słyszałam jak wzdycha głęboko.
- Mówisz tak, jakby to było dziecinnie proste, a nie jest. Chcesz je założyć? - syknęłam sarkastycznie, patrząc w jego odbicie.
- Zrób to. Nie dyskutuj.- powiedział władczym tonem. O dziwo posłuchałam go i przeszłam się od końca sali do samych luster.
- I jak, lepiej? – zapytałam, obracając się do niego przodem.
- Musisz bardziej poruszać biodrami. - spojrzałam na niego spode łba. Tak, z chęcią zakręcę moim grubym tyłeczkiem. Nie ma to jak troszkę twerkingu na szczudłach.
- Może mam jeszcze zacząć tańczyć? - uniosłam jedną brew do góry i skrzyżowałam ręce na piersiach. Ledwo mogłam w nich stać.
- A wiesz, że to 
nawet dobry pomysł. - uśmiechnął się, na co tylko wywróciłam oczami po raz setny i przeczesałam włosy palcami.
- Poddaję się.- powiedziałam cicho.
- Poczekaj. - poprosił, trzymając ręce na moich ramionach. Obrócił mnie w stronę lustra. Ponownie spojrzałam na nasze odbicia. Trzymając wysoko moją dłoń jakby witał się z pierwszą damą dworu przeszedł ze mną do drugiego końca sali. Przypominało to trochę scenę z mojego jednego snu.
- Będę cię trzymał.- odparł ciepłym głosem, zaraz po tym poczułam jego drugą rękę na mojej tali. - Musisz być wyprostowana. Uspokój się i nie patrz na buty. - przyciągnął mnie do swojego ciała. Zjechał swoją dłonią w dół wzdłuż mojej uniesionej ręki aż do zagiętego łokcia.
Pod wpływem jego dotyku cała się rozluźniłam, więc opuściłam ją swobodnie na dół. Poczułam jego męskie perfumy. - Właśnie tak, a teraz idź.
- Nie widzę tego.- odparłam.
- Dlaczego?
- Po pierwsze, nie mam jak stabilnie stanąć, po drugie nie mam jak się ruszyć, bo mnie trzymasz, a po trzecie, naprawdę chcesz wiedzieć?
- Oczywiście, że tak. - powiedział, przytrzymując moje ręce z obu stron i pocierając je swoimi dłońmi w górę i w dół.
- Czuje się niekomfortowo i rozpraszasz mnie. - myślałam, że zapadnę się pod dywan, kiedy to powiedziałam. W mojej głowie nie brzmiało to tak żałośnie.
- Jak to, aż tak na ciebie działam? - zakpił i wyszczerzył białe zęby usatysfakcjonowany.
- Nie, przez spodnie czuję twojego penisa, w miejscu w którym nie powinno go być.
- Doprawdy? A mnie się wydaje, że idealnie tam pasuje.- czułam jak nogi mi miękną. Uśmiechnął się zadziornie, a ja odwróciłam głowę w bok, opierając ją na jego ramieniu i patrząc w górę, bo nawet w tak wysokich butach był ode mnie trochę wyższy. Widziałam zarys jego podbródka i ust. Jego wzrok był skierowany w dół, na mnie. Gdy mrugał oczami podziwiałam jego gęste rzęsy. Jego dłonie powoli zeszły na dół, przez moje piersi, aż po brzuch i na moje biodra, przypominało to ten jeden z erotycznych tańców, gdzie tancerze obmacują się z szeroko rozwartymi palcami u rąk. Miękłam pod wpływem jego dotyku. Obrócił mnie do siebie przodem, całując mnie w usta. Jego język stykał się z moim. Przez jego oczy przeszedł tajemniczy błysk, co mnie jeszcze bardziej podnieciło i zmotywowało do działania. Jedną ręką głaskałam go po szyi, a drugą palcem odchyliłam skrawek materiału jego koszulki. Jedną z zalet tego, że byliśmy razem, było to, że teraz ja również znałam jego czułe punkty i wreszcie było fair. Prawie nie dostawał orgazmu, kiedy powoli gładziłam jego skórę na brzuchu, rysując kółka na około jego pępka. Jęknął przez moje usta, agresywniej mnie całując, a jego ręce znalazły się na moich pośladkach. Ścisnął je, na co wystraszona, wciągnęłam powietrze do ust, tym samym zabierając mu powietrze. 

- Widzisz, tak to jest, kiedy grasz nieczysto.
- To ty mnie tego nauczyłeś. -  powiedziałam mu w usta, oblizując swoje, na co uszczypnął mnie w pośladek. Jego oczy paliły się od pożądania. - Pragniesz mnie? - wyszeptałam mu na ucho, muskając je ustami.
- Tak. - powiedział podniecony, niecierpliwie czekając na mój ruch.
- Jak bardzo? - szepnęłam w jego usta, trącając jego wargę, a on z grymasem spojrzał na mnie, gdy jednak go nie pocałowałam ani nie dałam mu takiej możliwości.
- Bardzo. - szepnął mi w ucho i zostawił na nim wilgotny ślad swoich ust. Później jednym palcem chwycił szelkę moich jeansów i gwałtownie szarpnął do siebie tak, że ponownie poczułam jego penisa między nogami. Następnie złożył mokry pocałunek na mojej szyi w moim wrażliwym punkcie.
- Uważaj. - mruknęłam, liżąc jego usta
- Tak? - powiedział zamyślony, a ja poczułam puls w pewnym miejscu i stwierdziłam, że nie pochodzi on z mojej części ciała, że to jego penis.
Zaśmiałam się i delikatnie go pocałowałam, po czym zdjęłam te cholerne obcasy i wyszłam z gracją bez nich z sali. Poszłam do mojego pokoju. Ochroniarze mieli teraz przerwę. Idealnie. Zostawiłam otwarte drzwi na oścież. Nie zawiodłam się na nim, bo za chwilę przyszedł, zamykając za sobą gwałtownie drzwi na klucz. Prześlizgnęłam się dołem przez jego ramię, aby pojawić się naprzeciwko niego.
- Czemu się tak spieszysz? - mruknęłam, naiwnie się uśmiechając. Stałam oparta tyłem o zamknięte drzwi.
- Bo się ze mną droczysz, a wiesz że tego nie lubię i nie wytrzymuję. - teraz to on był zirytowany.
- Trudno, seksu nie będzie.- wzruszyłam ramionami i z miną smutnego szczeniaczka
wygięłam usta w podkówkę.
- Wiesz, że mam ochotę
teraz cię zabić.
- Naprawdę? Cóż, wiele ludzi próbuje. – mruknęłam, oblizując dolną wargę i zagryzając ją.
- Dlaczego jesteś tak cholernie seksowna? - zapytał, ale nic mu nie odpowiedziałam. Rzucił się na mnie, unosząc mnie do góry i obracając dookoła. Wskoczyłam na niego i oplotłam go nogami. Zachłannie całowałam jego słodkie usta. Czułam przepływający przez nas ogień. Jedną ręką mierzwił moje włosy, a ja trzymałam go za szyję, gładząc ją wolno opuszkami kciuków. Starał się utrzymać równowagę, ale z hukiem trafiliśmy na drzwi znajdując punkt oparcia, ściskając się jak najbliżej siebie, ciało przy ciele. Przeniosłam swoje usta na jego szyję, na co jęknął z zachwytu. Teraz było tylko on, ja i pożądanie. Żadnych wyrzutów sumienia. Zaczęłam piętą smyrać jego jądra przez spodnie. Kiedy zaczęłam ssać i gryźć jego szyję, odchylając głowę z podniecenia uderzył nią w drzwi.
- Wszystko w porządku? - jęknęłam z troską, chwytając go za głowę i patrząc na niego z niepokojem.
- Tak, nie przestawaj. - powiedział w transie, zajęty moimi piersiami. Przebiegała przeze mnie fala uniesienia. Obrócił się i tym samym przyparł mnie do drzwi, które znowu wydały z siebie dźwięk, jakby ktoś chciał je wyłamać. Trochę spłoszeni, znów szybko i zwinnie, ale tym razem bez huku zamieniliśmy się miejscami. Teraz on opierał się o drzwi. Zdjął ze mnie koszulkę,  w czym mu nieco pomogłam. Zapominając, że mnie trzyma przeniósł rękę na mój brzuch, a drugą chciał rozpiąć mi stanik. W ten sposób on wylądował z trzaskiem na ziemi, a ja nadziałam się tyłkiem na jego kolana. Jęknęłam tym razem z bólu, on za to znowu uderzył w te cholerne drzwi głową. Wszystko to wyglądało chaotycznie i komicznie.
- Opanuj się, mogą zacząć coś podejrzewać. - skarciłam go wzrokiem, a potem wsunęłam się z jego kolan do przodu i siedziałam okrakiem na jego wąskich biodrach nieco obolała.
- Kiedyś rozniosę te drzwi. - mruknął ze złością, sycząc z bólu. Trzymał się za głowę, zaciskając zęby. Spojrzałam na niego współczująco, ale nic nie zdołało uciszyć mojego niewyparzonego języka.
- Nie zrobisz tego, bo nie będziemy mogli tego robić bez drzwi. - powiedziałam, głaszcząc jego policzek.
- Powiedziałem ,,kiedyś". - podkreślił, przy tym ponętnie poruszył językiem.- Następnym razem przychodzisz do mnie.- zażądał, a ja uśmiechnęłam się szeroko.
- Czy to zaproszenie? - zapytałam, gładząc jego klatkę piersiową dłońmi i kładąc się na nim z jedną ręką podłożoną pod brodą.
- Tak, na jutro.- oznajmił, klepiąc mnie obiema dłońmi po tyłku. Przygryzłam jego wargę na znak, że umowa stoi. Uśmiechnęłam się chytrze. Wiedziałam, że każdy mój najmniejszy ruch sprawia mu przyjemność, więc udając, że mi nie wygodnie poruszyłam biodrami w dół. Na chwilę wstrzymał oddech, ponieważ się tego nie spodziewał. Podobało mu się to. Zdjęłam z niego zębami koszulkę, zostawiając mokre ślady dolnej wargi na jego ciele. Nie wytrzymał i z głowy zdjął sobie ją sam.
- A jeszcze wolniej nie potrafisz? - spojrzał na mnie, a ja uśmiechnęłam się z premedytacją. Odchrząknęłam i powiedziałam rzeczowo.
- Im wolniej, tym lepiej delektujesz się nawet najmniejszą pieszczotą i doprowadzasz drugą osobę do szaleństwa. Seks jest sztuką, którą odkrywa się powoli.- zacytowałam.
- Pieprzenie.
- Naprawdę? Ciekawe, bo to ty to powiedziałeś. – mruknęłam, palcem rysując wzory na jego gołej klatce piersiowej.
- Ja? Niemożliwe. - wypierał się.
- Jesteś pewny? - odpięłam mu pasek od spodni i rozsiadłam się na nim wygodnie, napierając na jego członka.
- Okej, po prostu zlituj się wreszcie.
- Pan Bieber błaga mnie o litość? Musisz być na granicy wytrzymałości.- zauważyłam, śmiejąc się.
- No co ty.- zakpił
 z nieskrywaną fascynacją patrząc na mnie. Z poważną miną spojrzałam na niego. Zdjęłam stanik pokazując mu swoje nagie piersi, a on zareagował tak, jakby widział je po raz pierwszy. Zdjęłam jego jedną rękę z pośladka i położyłam na mojej piersi, potem zrobiłam to samo z drugą. Kierowałam jego ręce swoimi dłońmi. Masowałam swoje piersi jego rozgrzanymi palcami. Zaczęłam mruczeć z rozkoszy z uśmiechem zamknęłam oczy, pozwalając mu na swobodę. Wodziłam dłońmi po jego wytatuowanych rękach.
- Myślisz, że on jest już gotowy? – szepnęłam, uśmiechając się do niego.
- Jest gotowy od jakichś dziesięciu minut, kochanie. – szepnął, dotykając moich ust.
- W takim razie chodź. – powiedziałam, wstając z niego, biorąc go za rękę i prowadząc do swojego łóżka. Położyłam się pierwsza, obserwując jak w pośpiechu zdejmuje spodnie i bokserki. – Ej, ja chciałam je zdjąć. – powiedziałam rozczarowana.- Zabrałeś mi najlepsze. – spojrzałam na jego twarz z wyrzutem, chociaż widać było, że wzrok ucieka mi już gdzieś indziej.
- Trzeba było przestać ze mną tak pogrywać. – powiedział, śmiejąc się i kładąc na mnie. Zaczęłam całować jego piersi, dłońmi gładząc jego jędrne pośladki. Dlaczego ja takich nie mam?
- Przepraszam, ale nie mogę się przestawić. Wszystko przez to, że mam tak dobrego nauczyciela.- powiedziałam. – Gumki są w szufladzie.- na moje słowa zszedł ze mnie, siadając na piętach między moimi nogami.  Założył ją bardzo zwinnie i zsunął mi majtki gorącymi dłońmi. Od mojego podbrzusza składał pocałunki aż do szyi, centymetr po centymetrze. Gdy dotarł do mojego czułego miejsca bez wahania wszedł we mnie. Mocne dreszcze okryły całe moje ciało. Jęknęłam. Justin zaczął posuwistymi, rytmicznymi ruchami wchodzić we mnie coraz głębiej. Każde pchnięcie było mocniejsze. Zaczęłam jęczeć coraz głośniej i objęłam go z całej siły. Raz po raz wbijałam w niego paznokcie, bo ekstaza była tak ogromna. Doszliśmy w tym samym momencie. Nim wyszedł ze mnie pocałował mnie długo, sama byłam zaskoczona, że miałam na to wystarczająco oddechu. Byłam wykończona. Zszedł ze mnie sapiąc, okrył nas kołdrą i położył się obok mnie. Przesunęłam się bliżej niego, kładąc głowę na jego piersi.
- Jesteś niesamowita. - westchnął, dysząc i całując mnie w czoło.
- Wiem. – uśmiechnęłam się, wtulając w niego głowę. Zaczął się bawić moimi włosami, a ja założyłam na niego jedną nogę.
- Raczej nie pójdziemy spać w południe.- mruknęłam smutna.
- Raczej nie.- powiedział, gładząc mnie po plecach i patrząc przed siebie, mrużąc oczy. - To co, druga runda? – mruknął, spoglądając na mnie. Znowu ten błysk w oku, że on jeszcze ma na to siłę. Wykończy mnie kiedyś.









******






Na lotnisku byliśmy już dwie godziny przed odlotem. Siedziałam na krześle, pilnując bagaży. Scoot stał w kilometrowej kolejce z naszymi biletami. Miałam ochotę pobiec w stronę drzwi i nigdzie nie lecieć. Od kiedy stałam się takim tchórzem?
- Mam twoją kawę. – poinformował mnie Justin, wracając do mnie i podając mi kawę z automatu w papierowym kubku. – Jest gorąca, uważaj bo się poparzysz.
- Wiem, że się o mnie troszczysz, ale dam sobie radę. Mike nie zabije cię za to, że poparzyłam sobie język.
- Będziesz musiała używać tego języka, więc lepiej na niego uważaj. - usiadł obok mnie, kładąc dłoń na moim kolanie, ale zniknęła stamtąd równie szybko, jak zdążyłam ją poczuć. Nie odpowiedziałam mu nic, ponieważ usłyszałam serię dźwięków, po których nadawano informację:
- Pasażerowie lecący do Mediolanu ustawiają się przy wejściu numer dziesięć. Proszę o udanie się do sektora odlotów. Połączenie Nowy York – Paryż zostało opóźnione o godzinę, za pozostałe opóźnienia przepraszamy. Prosimy wszystkich pasażerów o cierpliwość.- przez radiowęzeł usłyszałam miły, kobiecy głos. Justin westchnął i wstał z krzesła. Dlaczego jest taki spokojny?
- Zostaw ją. – powiedział, widząc, że mam zamiar wziąć swoją walizkę.- Ja ją poniosę. – spojrzałam na niego zdziwiona, ale oddałam mu ją. Kolejne półgodziny przechodziliśmy w kolejce do metalowych bramek. Przynajmniej zdążyłam wypić całą kawę. Unikałam wzroku ochroniarzy, ale nie na tyle, by zauważyli, że coś kombinuję. Justin włożył mi do płaszcza woreczek z amfetaminą w samochodzie. Jeden  przysadzisty  afroamerykanin, który był ochroniarzem, znalazł się koło mnie, gdy nadeszła moja kolej. Kiwnął do mnie głową, lekko się uśmiechając.
- Mindy, jak miło cię widzieć! Jak dawno cię nie widziałem, chodź przytul się do wujka.- powiedział do mnie, a ja prawie podskoczyłam, słysząc swoje ,,nowe imię'', które widniało na moim fałszywym dokumencie tożsamości. Zrobiłam to, co powiedział mi Mike. Przytuliłam go i wsunęłam mu woreczek z amfą do spodni.

- Torby w porządku.- powiedział chudy facet, obsługujący sprzęt do skanowania bagaży. - Możecie ją puścić.
Przeszłam przez bramki i wzięłam tylko jedną z moich walizek, która właśnie wyjeżdżała z taśmy. Udając roztargnioną kierowałam się do wejścia na pas lotniczy.
- Panienko! Jeszcze twoja torba! - zawołał za mną ochroniarz, który przed chwilą mnie przytulał.
- Och, przepraszam. Dziękuję bardzo. - powiedziałam, uroczo się uśmiechając, gdy podał mi torbę i wcisnął mi również w rękę, to co przed chwilą mu oddałam. Justin przeszedł przez bramki bez problemu. W jego torbie znajdował się pistolet, ale od razu pokazał na niego fałszywe pozwolenie, a ochrona nie robiła z tym kłopotu. W mojej torbie znajdowała się specjalna ukryta kieszeń na jeden z moich ulubionych sztyletów. Cały strach opadł. Teraz miałam tylko nadzieję, że nie zginę w katastrofie lotniczej. 








 ,, Another soul to meet my void then 
Of anything bare that's made of gold


A physical kiss is nothing without it
And you close your eyes to see what it's done
The body that lies is built up on looking
Cause all that remains before it's begun


You gotta know, I'm feeling love
Made of gold, I never loved a
Another one, another you
It's gotta be love, I said it ''

Chet Faker - Gold






________________________________________

Witajcie kochani!
Jestem w ciężkim szoku,
dziękuję Wam za komentarze pod poprzednim rozdziałem!
Dobiliście aż do 42 tysięcy wyświetleń!
Nawet nie wiecie jak się cieszę! 
Mam nadzieję, że to nie jest chwilowe ;p 
Dodaję rozdział trochę wcześniej,
ponieważ mam próbę na 
mój pierwszy świąteczny koncert! 
Trzymajcie kciuki, żeby mnie trema nie zjadła. ;p 

Specjalnie dla Izy szczegółowa scena seksu,
macie jeszcze jakieś życzenia?
Mam już pomysł na specjalny rozdział pisany
oczami Justina, ale na to musicie jeszcze poczekać. 








Jeszcze raz pragnę Wam podziękować,
jestem naprawdę szczęśliwa i 
mam nadzieję, że tym rozdziałem
przekonałam Was do zajrzenia tutaj
w Nowym Roku 2015. 
Życzę Wam szalonego Sylwestra,
spełnienia noworocznych postanowień,
żebyście żyli pełnią życia i
cieszyli się z każdej jednej chwili. 


Następny rozdział jest już gotowy.
Pojawi się 5 stycznia. 
Przypominam o wpisywaniu się na listę informowanych, 
zwiastunie  i moim twitterze,  gdzie 
możecie się ze mną skontaktować.
Do następnej!











Jeśli spodobał Ci się ten rozdział, bądź uważasz, że całkiem go zawaliłam,
tudzież zniszczyłam twoje wszelkie wyobrażenia,
lub po prostu wiesz, że sprawi mi to wielką radość i być może zainspiruje,
napisz komentarz.