wtorek, 1 lipca 2014

Rozdział 19

  



Siedziałam w pokoju czekając na Mike’a. Zaskoczona tym nagłym pocałunkiem Justina, byłam lekko otępiała. Z jednej strony już nie raz przekonałam się, że stać go na robienie takich rzeczy, ale z drugiej nie mogłam odpędzić od siebie myśli, że to co zrobił było urocze. Ta myśl może byłaby w porządku, gdybym nie miała chłopaka. Zastanów się Rachelle on nie potrafi być uroczy, to tylko jego gra. Jest irytujący, ale na pewno nie uroczy. Usłyszałam trzask drzwi i podskoczyłam w miejscu.
- Justin...- obróciłam się widząc Mike’a.- zrobił wszystko żeby mnie chronić.- szybko dokończyłam, nie myśląc nawet czy tym zdaniem nie wywołałam jego kolejnego wybuchu złości.
- Wiem, ale jednak zawiódł, dlatego jutro już go tu nie będzie. – oświadczył chłodnym głosem.
- Co chcesz przez to powiedzieć? - zapytałam, dokładnie wiedząc, co chciał przez to powiedzieć, ponieważ nie znamy się od dzisiaj i jakąś godzinę temu podsłuchiwałam ich rozmowę.
- Musi się popisać. W nocy wylatuje. Muszę być pewien, że stać go na więcej.
- Rozumiem.- mruknęłam, nie patrząc w jego oczy. Wziął krzesło i usiadł przede mną.
- Dlaczego tak się nim martwisz? Myślałem, że go nienawidzisz.
- Ja? Nie, nie martwię się. – zaprzeczyłam od razu kręcąc głową.
- Wracając do ciebie. Posłuchaj, nie chcę, mieć powodu, żeby cię karać. – powiedział chwytając moje złożone dłonie na kolanach w swoją.- Jesteś ze mną od początku, nie chcę cię skrzywdzić. - dodał po chwili, zakładając kosmyk włosów za moje ucho.- Wiesz, jak to może się skończyć.- przytaknęłam smutno, poruszając głową w górę i w dół.
- Zawsze będę cię wspierać.- powiedziałam, żałując że byłam dla niego taka okropna. On naprawdę mnie potrzebuje, ma wiele spraw na głowie.- Jesteś jedyną osobą, którą naprawdę znam. Uratowałeś mi życie.- szepnęłam cały czas patrząc w dół. Nie miałam odwagi, żeby spojrzeć w jego oczy. Dlaczego go zdradziłam? Nie powinnam tego robić. Muszę to skończyć. Justin nie jest moim chłopakiem, jest bezczelnym oszustem, który stara się namieszać w mojej głowie. Mike podniósł mój podbródek.
- Właśnie to chciałem usłyszeć.- uśmiechnął się.- Przyjdź do mnie wieczorem. W restauracji czeka na ciebie Barry, zrobi tobie wszystko, czego sobie życzysz. – mówił ciepłym głosem.
- Dziękuję, trochę zgłodniałam.- powiedziałam nieśmiałym głosem nadal czując poczucie winy.
- Dbaj o siebie, musisz nabrać formy. Jesteś mi potrzebna.
- Dobrze szefie.- przegryzłam wargę i zmusiłam się do uśmiechu. Pocałował mnie krótko na pożegnanie i wyszedł. Odetchnęłam z ulgą. 
Nagle uświadomiłam sobie, że jego zachowanie było dziwne. Co to w ogóle miało być? Spodziewałam się wielkiej awantury, a tymczasem przyszedł do mnie taki opanowany. Wcześniej byłam niemal pewna, że zrobi mi krzywdę. Dawno nie był taki spokojny. To było co najmniej podejrzane. Może zrozumiał swój błąd i zmienił się na lepsze? Chciałabym, żeby znowu traktował mnie tak dobrze jak kiedyś.
Jeżeli on się poprawił, to ja powinnam opanować swoje uczucia kierowane do Justina. Zgnieść je w środku. Sprawić, by umarły i nigdy więcej nie ożyły. To jest niesprawiedliwe w stosunku do Mike’a. Jestem mu to winna, to wszystko co mogę dać mu w zamian. To jemu zawdzięczam życie. Justin tylko przynosi ze sobą problemy.
- Żegnaj Justin.- szepnęłam wiedząc, że nikt mnie nie słyszy. Jednak nadal miałam nadzieje, że przeżyje tę próbę, cokolwiek Mike mu zgotował.




******





- Jak się czujesz? – zapytała znienacka Monique. Siedziała naprzeciw mnie, podczas gdy ja dłubałam w jedzeniu widelcem. Nawet nie mogę nacieszyć się głupimi naleśnikami. Widelec wystrzelił z mojej ręki, trafiając na podłogę i brudząc miękki czerwony dywan, który do tej pory był tak czysty, że można się było na nim ze spokojem położyć.
- Musisz się tak skradać? – zmierzyłam ją wzrokiem i skupiłam się na wycieraniu widelca serwetką.
- To chyba nie twój dzień.- mruknęła na przeprosiny i pochyliła się w moją stronę.
- Ostatnio żaden z nich nie jest mój. – sprostowałam chłodnym tonem, który świadczył o tym, że nie jestem dzisiaj zbyt towarzyska.
- Jak wokoło ciebie kręci się dwóch mężczyzn rzeczywiście nie można się mieć własnego dnia.- puściła mi oko zadziornie się uśmiechając, zabrała mi widelec i sama zaczęła konsumować  m o j e naleśniki.
- Mogłabyś zostawić  m o j ą  porcję w spokoju i iść po własną. Na pewno Barry ci nie odmówi.
- Ale ty musisz się spieszyć i nie masz czasu ich dokończyć, a żal wyrzucać tak dobrych naleśników do śmietnika.
- Gadaj sama ze sobą dalej, bo ja wciąż cię nie rozumiem.- odparłam z grymasem na twarzy, patrząc jak zjada  m o j e  śniadanie. - Poza tym nigdzie się nie spieszę...
- Justin jest w zbrojowni, a ty pewnie stęskniłaś się za nim. – powiedziała z miną niewiniątka z mydlanymi oczami.
- Chodzi ci o idiotę, który niszczy mi życie, molestuje mnie i próbuje zepsuć mój związek z twoim bratem?
- On jest milusi, nie wiem o co ci chodzi. Ale chyba mamy tego samego Justina na myśli. – uśmiechnęła się szeroko, a w jej oczach czaiła się ekscytacja.
- Jestem pewna, że dzisiaj bardzo źle się czujesz, skoro myślisz, że to zrobię. – pokiwałam głową na ,,nie’’  i zabrałam jej  m ó j  talerz.
- To dziwne, bo  ja czuję się naprawdę dobrze i dziękuję, że pytasz, a ty – wskazała na mnie nim dokończyła zdanie - to właśnie zrobisz.- sięgnęła ponownie po talerz, na szczęście zdążyłam go przesunąć na sam koniec stołu.
- Co ty kombinujesz? – zapytałam wreszcie. Zamrugała oczami, gdy dotarło do niej to, co powiedziałam, gdyż wcześniej wlepiała wzrok w  m o j e  naleśniki, które robiły się coraz zimniejsze.  Przecież jej chore pomysły są ważniejsze od ciepłego, porannego posiłku… Przynajmniej ona tak sądzi.
- Próbuję ci zabrać jedzenie.- przyznała bez wstydu.
- Nie idzie ci.
- Wiem.- wybuchłyśmy śmiechem.
- Wiesz, że nie o to mi chodzi. Co znowu wymyśliłaś? – spróbowałam po raz kolejny.
- Zachowujecie się jak małe dzieci. Nie macie jak się rozładować, chyba możecie pomóc sobie nawzajem. – przymrużyła oczy i machała leniwie rękoma.- Patrzysz na niego jakbyś chciała go zjeść.- Teraz chciałam zjeść  m o j e  naleśniki, nie jego. - Spróbujecie i będzie wreszcie spokój. – miałam ochotę odpowiedzieć: Jakbyśmy wcześniej nie próbowali… Im częściej tracimy kontrolę, tym bardziej pragniemy kolejnego razu, ale zamiast tego powiedziałam: 
 - Wiesz co teraz robisz? Proponujesz mi, abym zdradziła twojego brata. I mimo twoich szczerych chęci, to jest bardziej skomplikowane niż myślisz.
- Mój brat to dupek. Nie zliczę, ile razy zdradził ciebie. Chyba w naszym świecie nie istnieje coś takiego jak wierność. Jeżeli to jest skomplikowane, to tym bardziej musisz do niego iść! - poddałam się i oddałam jej  m ó j  talerz. Od tego wszystkiego przestałam być głodna.
- Nie pójdę do niego.- oświadczyłam.
- Nie wiesz gdzie jest zbrojownia? Mogę cię tam zaprowadzić na siłę, jeśli chcesz. Tylko skończę twoje naleśniki.- oznajmiła beztrosko.
- Nie odpuścisz? – mruknęłam zrezygnowana bardziej do siebie niż do niej.
- Nie masz pojęcia czy go w ogóle jeszcze zobaczysz. – powiedziała szeptem.
- Jak to, nie jedzie z nim nikt, żeby go chronić? - zapytałam nie dowierzając.
- Nie i nawet nie próbuj się zgłaszać na ochotnika, bo ani ja, ani Mike ci na to nie pozwoli.- dokładnie podkreśliła każde słowo, w razie gdybym nie miała zamiaru jej posłuchać. Wstałam z krzesła jak oparzona.
- Odprowadzić cię? - zapytała z pełnymi ustami.
- Nie, znajdę drogę.- odpowiedziałam oschle i obróciłam się w stronę drzwi. Kelner chciał mi je uprzejmie otworzyć, ale byłam szybsza i otworzyłam drzwi kopniakiem. Byłam na siebie zła. Nie miałam cierpliwości do głupich pomysłów Monique, przecież nie mogłam tam iść… ale chciałam.


*****




Szybkim krokiem przeszłam przez korytarz i stanęłam przed windą wciskając nerwowo guzik. Miałam nadzieję, że nikogo w niej nie zobaczę, a w szczególności Mike’a. Kiedy wreszcie stanęła na piętrze i otworzyły się drzwi z uśmiechem stwierdziłam, że nikogo w niej nie ma. Zamknęłam je pośpiesznie, kiedy czyjaś noga zatrzymała je w ostatniej sekundzie. Zza ponownie otwierających się drzwi wyłonił się Jev.
- Już myślałem, że nie zdążę.- wyznał zasapany, na co miałam ochotę unieść brwi do góry i spojrzeć w sufit z zażenowania, ale podarowałam sobie.- Dokąd się wybierasz? – zapytał lekko się uśmiechając.
- O Jev, miło cię widzieć, jak się trzymasz? - mruknęłam uprzejmie siląc się na sztuczny uśmiech. – Jadę na sam dół.- podkreśliłam ostatnie słowo, aby go zniechęcić, gdyby nabrał ochoty pójść za mną.
- Szkoda, bo odprowadziłbym cię, ale Mike mnie wzywa.- na jego twarzy pojawił się grymas.
- Rozumiem.- odparłam, po cichu dziękując Bogu. Nie potrzebowałam jego towarzystwa. Przynajmniej raz coś idzie po mojej myśli.
- Rachelle…- zaczął, gdy stanęliśmy na parterze, a drzwi się otworzyły. Spojrzał na mnie i po chwili się rozmyślił. Uśmiechem chciałam dodać mu otuchy, ale coś mi mówiło, że nie powie czegoś, co chciałabym rzeczywiście usłyszeć. Próbował zebrać w sobie odwagę, ale sądząc po jego minie całe szczęście, że zrezygnował.
- Już nic…- powiedział cicho wzdychając.
- Jev? - zawołałam gdy jedną nogą już wyszedł z windy. Słysząc mój głos od razu się odwrócił z nadzieją spoglądając mi w oczy.- Proszę, nie mów Mike’owi gdzie jestem, dobrze? - spytałam z wahaniem w głosie.
- Dla ciebie wszystko. Do zobaczenia później.- mruknął pod nosem i wyszedł. Kiedy znalazłam się na dole, po ominięciu niezliczonej ilości pomieszczeń, trafiłam do wielkiej sali, w której trzymaliśmy broń. Stanęłam w drzwiach i osłupiałam. Bałam się tam wejść, to był ostatni moment, żeby móc się wycofać. Usłyszałam jego głos.
- Nie mogę nic zrobić. Musimy na to pozwolić, inaczej poczekacie kolejne trzy lata, by zdobyć jego zaufanie.- mówił zdecydowanym tonem.- Nie…- ściszył głos i musiałam podejść bliżej, aby zrozumieć co mówi. Kiedy zorientowałam się jak blisko się znajduję, gorączkowo szukałam czegoś, za czym mogłabym się schować. Chowając się za stolikiem, uderzyłam o niego z taką siłą, że wszystkie sztylety, noże i pistolety leżące na nim runęły na ziemię. Przeklęta ironia losu, dlaczego ja?
- Muszę kończyć, odezwę się później.- syknął do telefonu i chwilę później patrzyłam prosto w jego oczy, ze sztyletem przyłożonym do szyi. Wstrzymałam oddech.- Co ty tu robisz? - zapytał z zaskoczeniem wymalowanym na twarzy.
- Przyszłam po… poćwiczyć.- powiedziałam cicho bojąc się, że zaraz przetnę sobie skórę na szyi.
- A ja jestem na tyle naiwny, by w to uwierzyć.- zmierzył mnie wzrokiem i zatrzymał się na moich oczach, trwało to dłuższą chwilę. Odniosłam dziwne wrażenie jakby czas się zatrzymał.
- Justin? – jęknęłam, szukając w jego oczach kontaktu z rzeczywistością. - Czy mógłbyś wziąć ode mnie to cholerstwo, zanim wbije mi się w szyję? – poprosiłam. Mimo, że wyrwałam go z jakiegoś transu, nadal wydawał się być rozkojarzony. Wyprostował się, a po jego oczach zorientowałam się, że wraca do rzeczywistości. Chyba nieźle go wystraszyłam. Ale dlaczego?
- Przepraszam.- wymamrotał, szybko odsuwając ode mnie broń i pomógł mi wstać.
- Z kim rozmawiałeś? – robiło się niezręcznie, więc rzuciłam to, co nasunęło mi się na język.
- Z moim partnerem do tej misji.- odpowiedział nie patrząc na mnie i zaczął czyścić pistolet.
- Aha.- westchnęłam wiedząc, że mnie okłamuje. Miał jechać sam, wiem co słyszałam, ale stwierdziłam, że nie wymuszę na nim prawdy, to nie miało żadnego sensu. Nie był zobowiązany być ze mną szczery.
- Mogę ci jakoś pomóc? – zapytał odkładając sztylet i skupiając całą swoją uwagę na mnie. Był ubrany w czarny strój do treningów, który podkreślał jego mięśnie. Światło lamp padało na jego połyskujące włosy i błyszczące oczy, a na jego twarzy pojawiły się cienie, dzięki którym wyglądał tajemniczo i niebezpiecznie.
- Jesteś trenerem uwodzenia. Nie nauczysz mnie posługiwania się bronią.- zakpiłam.- Poza tym to już od dawna umiem, co ty sobie wyobrażasz. W innym wypadku byłabym już martwa.
- Może umiesz…- przyznał i zaatakował mnie od tyłu, obezwładniając moje ręce i przyciskając moje ciało do swojego. No tak byłam naiwna myśląc, że nie potrafi się posługiwać bronią, przecież to było oczywiste. Każdy musiał się tego nauczyć. - ale założę się, że i tak walczysz jak baba.- syknął zahaczając ustami o moje ucho. Czułam jego ciepły oddech, a po moim ciele przeszły przyjemne dreszcze.
- Jesteś śmieszny.- oznajmiłam z trzęsącym się głosem, który zawsze pojawia się wtedy, gdy nie ma takiej potrzeby. Co w tym złego, że walczę jak baba skoro nią jestem? Nie zamierzam zrobić z siebie kulturystki. Chce utrzymać się przy życiu.
- Dlaczego? - zapytał nadal mnie trzymając.
- Cały czas robisz to samo i doskonale wiemy jak to się skończy. - dla odmiany to zdanie zabrzmiało normalnie. Byłam z siebie dumna.
- Nie wiem o czym mówisz. Może mi powiesz? – podpuszczał mnie.
- Jesteś naprawdę kiepskim trenerem. Przy każdej okazji mnie prowokujesz.
- Może to dlatego, że mam naprawdę trudną i upartą uczennicę? – zasugerował.
- Podobno jesteś najlepszy.- podpuszczałam go.
- Dlatego z tobą pracuję.
- Czekaj, to komplement czy obelga? – zdezorientowałam się, a on nagle mnie puścił, przez co prawie nie straciłam równowagi.
- Trzymaj.- rzucił mi miecz. O mały włos bym go nie złapała.
- Nie masz przypadkiem za dużo czasu? - podeszłam do niego, celując mieczem w samo serce, tak aby nie przebić mu skóry.
- To nie ja ciebie szukałem.- przypomniał mi.
- Więc to moja wina? – prychnęłam. Kiedy skończymy grać w te głupie gierki? Czemu ja zawszę daję się na nie złapać.
- A kto powiedział, że to mi się nie podoba? - odparł atak i teraz stałam obrócona do niego plecami, a jego miecz przesunął się płasko wzdłuż mojego ciała od piersi po koniec brzucha. Szybko odebrałam mu broń z ręki i obróciłam się z uśmiechem, machając swoją zdobyczą tuż przed jego nosem.
- Chyba jesteś dla mnie za słaby.- uśmiechnęłam się kapryśnie i mruknęłam z udawanym niezadowoleniem na twarzy, po czym rzuciłam miecz na podłogę tuż przy jego stopach.
- To dlatego, że ciężko się przy tobie skupić i nigdy nie walczę z dziewczynami. Bardziej ratuję je z opresji.- oblizał usta, a ja wybuchłam śmiechem w odpowiedzi na jego słowa.
- Nie walczysz z nimi, ale molestować to już możesz? – ciekawa byłam jak daleko sięga filozofia mojego wspaniałego trenera.
- Nie nazwałbym tego molestowaniem, ale jak wolisz.
- Tak? A jak inaczej byś to nazwał? - zapytałam przegryzając wargę i unosząc brwi do góry, nieszczególnie oczekując odpowiedzi.
- Rozwijaniem twoich możliwości.- uśmiechnął się i odłożył oba miecze na miejsce.
- Kochany, mam większe możliwości niż myślisz.- uświadomiłam mu patrząc, jak pakuje broń do wielkiej torby. Dlaczego on zawsze wygląda jak ideał, podczas gdy ja w większości przypadków (łącznie ze wstawaniem z łóżka) wyglądam dosłownie jak siedem nieszczęść? Po całym pomieszczeniu unosił się zapach jego perfum. Wreszcie urzekł mnie swoim spojrzeniem.
- Rachelle, ty masz tylko wielki potencjał do pakowania się w kłopoty.- powiedział zakładając mi kosmyk za ucho.
- To dziwne, bo największym problemem jaki mam teraz jesteś ty.- złożyłam ręce razem i wystawiłam je do przodu udając, że zamiast nich mam broń. Potem wydałam z siebie dźwięk jakbym właśnie wystrzeliła z niej pocisk i na końcu zdmuchnęłam. Wywołałam tym rozbawienie na jego twarzy.
- Dlatego właśnie wyjeżdżam.
- Nie ściemniaj, przecież wiesz, że podsłuchiwałam. Jedziesz tam, bo musisz.- podparłam rękę na biodrze.
- Może nie musiałbym, gdybyś była bardziej rozsądna. Wszystko mogło być inaczej.- Czyli to była moja wina? Znowu mnie zdenerwował.
- Co inaczej! Więc to są twoje podziękowania za moją pomoc? Zachowujesz się, jakbyś wiedział wszystko, a jesteś tu od niedawna. Robisz mi mętlik w głowie i bawisz się mną. A ja mimo wszystko ratuję ci życie! I po tym wszystkim, co przeszliśmy przez te chore trzy dni, masz czelność wypominać mi, że jestem nierozsądna? Może jeszcze głupia i niedojrzała? – zaczęłam na niego krzyczeć. Miałam gdzieś czy ktoś nas usłyszy. Byłam tak bardzo wkurzona na niego, że w tym momencie chciałam, żeby nie wrócił, abym nie musiała go więcej oglądać.
- To ty to powiedziałaś.- uderzyłam go w twarz, przeceniając swoją siłę i twardość jego szczęki. Ręka zaczęła mnie boleć. Przytrzymałam dłoń w drugiej i spojrzałam na niego ze złością, starając się nie rozpłakać z bólu.
- Jesteś potworem, gorszym niż Mike.- syknęłam.
- I wiesz co? Nie obchodzi mnie to. Takie życie, mała.- osłupiałam, byłam tak zaskoczona jego chorym dwubiegunowym zachowaniem. Najpierw mnie całuje, a potem zachowuje się jak zimny drań. Nienawidzę go. Przeszedł obok, nie patrząc na mnie, zahaczył o moje ramię, a następnie zostawił mnie samą w wielkim pomieszczeniu pełnym broni. Niech tylko tu wróci, a przebiję mu serce, tak jak on moje. Zabił wszystkie moje uczucia do niego. Nigdy nie zasługiwał na nie. W tamtej chwili rozwiał wszystkie moje wątpliwości. Powinnam zadbać o mój związek z Mike’iem, a jego całkiem zignorować. Ten człowiek, którego znałam wcześniej to była maska, nic więcej.
- Nienawidzę go! – ryknęłam ze złością, padając na wielkie łóżko Monique. Pokój, w którym się znajdowałam był inny niż wszystkie w tym hotelu. Jej apartament był większy od mojego. Od wejścia zaczynał się salon z wielkimi oknami i wejściem na wielki taras, z którego można było wejść do trzech innych pokoi. Jednym z nich była jej sypialnia z wejściem do łazienki, w której miała wannę z bąbelkami, a drugim garderoba, która odpowiadała mojemu całemu pokojowi. Wszystko było idealnie białe i blado brzoskwiniowe. Goście, których przyprowadzała tu Monique bali się gdziekolwiek usiąść, by czegoś nie pobrudzić. Jednak ja w tej chwili byłam tak rozdygotana, że pragnęłam rozedrzeć wszystkie poduszki i powiesić się na prześcieradle. Miałam też lepszy pomysł, wziąć prześcieradło i pójść z nim do Justina. Dlaczego ja mam się wieszać? To on ma ze sobą problem, nie ja. Tak, wiem oboje go mamy, ale on najwidoczniej znalazł sposób by zniknął, a ja leżałam wycierając się w idealnie białe prześcieradło, bo moje oczy nie słuchają, kiedy karzę przestać im płakać.
- Mała, ty go kochasz. Teraz tak ci się wydaje.- pocieszała mnie, głaszcząc po głowie i podając mi chusteczkę.
- Nie mów tak do mnie! – zaczęłam krzyczeć ze łzami w oczach.- Pierwszy raz mnie tak nazwał i powiedział, że nic go nie obchodzę! Pieprzony uwodziciel, wyrafinowany kłamca i kompletny idiota, dlaczego to mnie spotkało?
- I seksowny, przystojny mężczyzna.- tym razem użyczyła mi swoją poduszkę, spojrzałam na nią wilkiem i wyszarpnęłam jej ją z rąk.
- Mężczyzna? Nie rozśmieszaj mnie! To dzieciak.- warknęłam, kładąc poduszkę pod łokcie, schowałam twarz w dłoniach.- I błagam cię, odpuść, bo inaczej będziesz musiała pożegnać się ze swoim apartamentem, bo ja nigdzie nie idę. Nie będę ryzykować, że go spotkam i nagle rzuci się na mnie.
- Spekulując jego wszystkie dziwne zachowania, o których mi mówiłaś sądzę, że tym razem byłoby to przyjemne spotkanie. – zamyśliła się. Gdybym miała wystarczająco siły, wykopałabym ją z jej własnego łóżka.  
- Pewnie żegnalibyście się w łóżku z jakieś trzy godziny, a następnie udawali, że nic się nie stało, aby potem pożegnać się uściskiem ręki i powstrzymać od obśliniania wszystkiego wokoło przy wszystkich.
- Jesteś naprawdę bardzo zabawna. Skończyłaś już? Jest mi gorzej, niż przed tym jak przypomniałaś, że jest cholernie przystojny.- warknęłam spod poduszki.
- Tak w sumie, to chciałabym zobaczyć jak się całujecie.- westchnęła, a ja nie mogłam uwierzyć, że to właśnie słyszę. Ona jest pokręcona!  – Jak myślisz, może ma jakąś specjalną technikę…- nie zdążyła dokończyć, bo dostała ode mnie poduszką, którą dała mi przed chwilą.- Dobra, tylko nie bij.- jęknęła, podnosząc obie ręce do góry w afekcie poddania.
- Jeśli o to chodzi to dobrze całuje, nawet za bardzo dobrze. Lepiej niż twój brat.- ponownie usiłowałam zniknąć, chowając głowę pod drugą poduszkę, którą zdążyłam sobie przywłaszczyć.
- Tego akurat nie ocenię, bo nie lubuję w kazirodztwie.- położyła się koło mnie. - Czy ja muszę was pilnować, żebyście nie spieprzyli sprawy? - nawet tego nie skomentowałam, dla jej własnego dobra.
- Nie wiem, dlaczego kazałaś mi tam iść.
- Nie kazałam.- zaprzeczyła niewinnie.
- Nie udawaj, zawsze wiesz jak zagrać, żeby było po twojej myśli.
- Tak źle mnie oceniasz.- zrobiła smutną minę.- Wiesz, lata praktyki. – zaczęła piłować paznokcie.- No to idę go przywołać do porządku.- poinformowała mnie stanowczym tonem i po jakiś pięciu minutach wstała z łóżka. – Za chwilę przyjdę. 
Z prędkością światła każda moja komórka nerwowa zaczęła przesyłać sygnały do mózgu niczym alarm. Zaczęłam krzyczeć:
- Nie, czekaj! Nie! Ty nigdzie nie idziesz! – wyłam, próbując jak najszybciej wygramolić się z jej łóżka, ale z każdym ruchem zatapiałam się w nim głębiej. Ta przeklęta miękkość. Niezgrabnie wstałam z łóżka. Zajęło mi to więcej czasu niż normalnie, gdybym nie starała się zdążyć zablokować jej drzwi, zanim zrealizuje swój chory plan. Potykałam się o dywaniki leżące na śliskiej, wypolerowanej podłodze. Musze przyznać, że ze zdziwieniem dotarłam do niej żywa. – Dość już. Nie pozwalam ci mieszać się w cokolwiek związanego ze mną i z nim. Zabraniam, rozumiesz?! Z powrotem do sypialni, zanim się wścieknę! – krzyknęłam, wyżywając się na niej i pokazując jej palcem stronę, w którą miała iść, aby przypadkiem nie pomyliła jej z drzwiami.
- Wiesz, że jeżeli ty tego nie załatwisz, to i tak to zrobię? – zapytała z pełnym satysfakcji uśmiechem, by się upewnić. Zawsze uwielbiała tego typu sytuacje, zwłaszcza gdy dotyczyły mnie.
- Wiem, ale pozwól mi chociaż przez chwilę poczuć, że mam kontrolę nad własnym życiem, dobrze? – powiedziałam słodko z nadzieją w głosie.
- Skoro tego właśnie potrzebujesz. – westchnęła, machając ręką. Pogładziła dłonią moje plecy, a następnie obróciła się by zamknąć drzwi od swojej sypialni.
Nie mogłam nic pić, jeść ani spać. Nie mogłam wytrzymać ze świadomością, że mogę nigdy go nie zobaczyć. Musiałam iść do niego. Nie mogłam pogodzić się z myślą, że już nigdy go nie dotknę, nie poczuje ciepła jego ramion i oddechu na sobie. Nie usłyszę jego głosu, nie spojrzę w jego czekoladowe tęczówki i nigdy więcej nie będę miała okazji powiedzieć mu wszystkiego, co powinnam. Czułam się jak lalka przywiązana do sznurków. Jakaś niewidzialna siła ciągnęła mnie do niego i nie miałam na to żadnego wpływu. Dochodziła trzecia w nocy, a ja nie zastanawiając się długo po prostu wyszłam z pokoju Monique i wjechałam windą na samą górę.
Obok pałacu rozciągał się skromny budynek, w którym znajdowały się tańsze pokoje. Był przeznaczony również do przyjmowania dostaw towaru i to nie tylko ciężarówek z zaopatrzeniem restauracji, ale jak podpowiadała mi kobieca intuicja (albo pięcioletni związek z kryminalistą), że przewożono nimi również prochy. Mogłam się o to założyć, mimo że napisy na nich głosiły ,,Świeże wędliny’’ oraz ,,Chrupiące pieczywo’’ i innego typu bardzo pomysłowe hasła. 
Na dachu znajdował się pas startowy dla helikopterów jak powszechnie przyjęto ,,wykorzystywany w razie zagrożenia życia naszych klientów.’’
Nie obchodziły mnie w tej chwili żadne moralne rozterki. Nie miałam nic do stracenia. Nie zwracałam uwagi na to, czy ktoś mnie zauważy. Wiedziałam, co muszę zrobić. Podeszłam do jednego z ochroniarzy.
- Gdzie on jest? - zapytałam chłodno.
- Ale…- jęknął, gdy złapałam go za kołnierz i powtórzyłam:
- Pytałam, gdzie on jest! – warknęłam i puściłam go, kiedy tylko to zrobiłam, zaczął poprawiać naruszoną przeze mnie część garderoby. Połykając ślinę z przerażeniem wskazał mi kierunek. Spojrzałam w tamtą stronę i zobaczyłam mojego trenera. Wciągał torby do helikoptera. Podbiegłam do niego i stanęłam za nim. Minutę później przyszedł Jev niosący kartonowe pudło. Spojrzał na mnie i zaczął:
- Justin, chyba ktoś do…- zmroziłam go wzrokiem, dlatego przerwał swoją wypowiedź.
- Co jest? – obrócił się w moją stronę, wydawał się być zaskoczony, jednak nie trwało to długo. – O, panna Roberts zaszczyciła nas swoją obecnością.- uśmiechnął się cwaniacko i zszedł do mnie z drabinki przywiązanej do helikoptera.- Przyszłaś się pożegnać, czy pragniesz zrzucić mnie z dachu? – zapytał z szarmanckim uśmiechem. Zdjął czarne rękawiczki i rzucił je Jevowi, który prawie by się przez to nie zabił, wywracając się razem z ogromnym pudłem, które niósł w rękach. Znowu zaczyna tą swoją błazenadę.
- Jev, sprawdź czy nie ma cię gdzieś indziej.- powiedziałam w taki sposób, jakby był moim młodszym, znienawidzonym bratem. Nawet na niego nie spojrzałam. Cały czas zaciekle patrzyłam w oczy Justina. Były bez wyrazu, ale pod cieniem drania krył się dobrze znany mi błysk w jego tęczówkach. - Nie wiem czy cię kocham, czy nienawidzę, ale muszę to zrobić.- odparłam i nie czekając na jakikolwiek pozwolenie po prostu go pocałowałam. Ten jeden gest zawierał wszystko - ból, cierpienie, rozpacz, złość i pożądanie. Przelałam w niego całą frustrację, której do tej pory nie pozwalałam wyjść na wierzch. Pocałunek z początku delikatny, stawał się coraz bardziej drapieżny, przekazywaliśmy sobie wszystkie emocje. Oddał mój pocałunek, nie starał się mnie odepchnąć. Teraz w jego oczach palił się ogień. Kiedy zabrakło nam powietrza odkleiłam się od niego, przegryzając jego dolną wargę. Szukałam w jego oczach zrozumienia. Nagle zrobiły się puste, usiłowałam dojrzeć w nich garść emocji sprzed kilku sekund, ale utonęłam w ciemnej otchłani, w której nie mogłam go znaleźć, mojego czarującego Justina.
- Musimy sobie coś wyjaśnić. – jego głos był taki obcy, poczułam nieprzyjemne dreszcze na plecach.- Jev, widzę cię, możesz się nam pokazać. – zawołał nie spuszczając mnie z oczu, które zaciekle były wbite w moją twarz. – Jestem tu tylko po to, by pokazać tobie jak bardzo jesteś słaba.- założył mi niesforny włos za ucho. Nie takiej reakcji oczekiwałam. Nie to chciałam usłyszeć.- Mike musi być pewny, że nigdy go nie zdradzisz. Nie chcemy, żebyś zakochała się w kimś, kogo masz zabić.- pogładził palcem wskazującym mój policzek. – Dobrze, że chociaż jesteś ładna, nie wiesz ile razy to ja, miałem ochotę cię zabić, jesteś taka irytująca i naiwna.- zaśmiał się, z chęcią zmazałabym mu ten uśmieszek z twarzy.
Z każdym jego słowem coś we mnie pękało. Wszystko, co uleciało ze mnie podczas pocałunku, nagle wróciło ze zwiększoną siłą. Odczuwałam wszystko tysiąc razy dotkliwiej. - Aż żal mi cię.- skrzywił się, wchodząc po drabinie. - Do zobaczenia, wrócę by dalej cię dręczyć.- puścił mi oko, odwrócił się, biorąc pudło od Jeva i wsiadł do helikoptera.
Byłam w totalnym szoku, patrzyłam jak odlatuje i nie byłam w stanie się ruszyć. Jest okropnym draniem. To był koniec. Nie ma w nim człowieka, za którego go miałam. Chciałam go takim widzieć. Jest doskonałym uwodzicielem, który złamał mi serce. Po czymś takim, nic nie mogłam już zrobić. Byłam w błędzie myśląc, że nie mam nic do stracenia. Straciłam siebie, straciłam siłę, którą czerpałam z mojego wyobrażenia o nim. Nadeszła pora, by obronić się w najskuteczniejszy sposób. Zwalczyć go jego własną bronią. Jeżeli ktoś ma go zabić, to będę to ja.




,,There are many things that I would like to say to you
But I don't have the words in my head
Days are passing by and all the leaves are changing too
But time won't change the things unsaid
'Cause everything is different now
I'd really like to tell you how
How I wanted you here by my side
I know what I said but I lied
It looked like a laught but I cried
I wish I could push rewind
Stupid pride it just can't hide the holes inside my heart
'Cause I need you here with me
I wish that I could take it back, I'd go back to the start
And tell you all the things that I feel.''


Rewind - Diane Birch





_________________________________________________


No i w tej chwili jestem pewnie martwa xD 
I... po raz tysięczny przepraszam za to, że 
 nie trzymam się terminów.
Tą długą nieobecność nadrobię w wakacje ;) 
Mam nadzieje, że jeszcze tu jesteście! 
Dużo niesamowitych przeżyć przed Wami. 
Proszę podawajcie dalej adres bloga, 
może ktoś się nudzi i nie ma co robić ;p 
Dziękuje za pomoc jednej kochanej osóbce, 
bez której ten długi rozdział 
( liczę, że Was zaspokoiłam) 
byłby jednym, wielkim, niezrozumiałym chaosem.





,,Jestem tu tylko po to, by pokazać ci jak bardzo jesteś słaba.''



Przypominam o liście informowanych i o zwiastunie.
Chętnie odpowiem na wszystkie Wasze pytania i popiszę na twitterze.
Życzę Wam cudownych wakacji! 
Do następnej! ( Już na pewno szybciej) 






Jeśli spodobał Ci się ten rozdział, bądź uważasz, że całkiem go zawaliłam,
 tudzież zniszczyłam twoje wszelkie wyobrażenia, lub po prostu wiesz, 
że sprawi mi to wielką radość i być może zainspiruje napisz komentarz.







wtorek, 13 maja 2014

Rozdział 18





- Witajcie kochani! – nie dajcie się oszukać złudzeniom ten początek nie wróży nic dobrego. Staliśmy w biurze Mike’a. Nie pytajcie skąd, on wie wszystko inaczej nie byłby szefem. Chyba widział się z siostrą wcześniej niż ze mną. Co oznacza, że teoretycznie będzie lepiej niż gorzej, albo teraz dopiero zacznie się piekło.
- Powiedzcie mi, jak tam wasze zadanie? - słodki głos zaraz zamieni się w siarczysty krzyk. Uwierzcie mi, trzeba jeszcze poczekać. Na razie daje nam chwile na wytłumaczenia, ale w rzeczywistości w ogóle go to nie obchodzi.
- Mogło być lepiej.- odezwał się Justin z nerwów oblizując usta. Przez tą jego wyczerpującą wypowiedź już jesteśmy pogrążeni. On to już wie jak spieprzyć wszystko po całości. Mike zaczął nerwowo wybijać rytm palcami o swoje potężne dębowe biurko. Doprowadzało mnie tym do szału, z każdym uderzeniem jego palca skręcały mi się wnętrzności. Marzyłam, żeby uciec z tego straszliwego pomieszczenia. Jego stukanie drażniło mój słuch. Miałam ochotę wrzasnąć i wyjść, ale dwa goryle pilnujące drzwi skutecznie by mnie zatrzymały.
- Mogło? - uśmiechnął się i wstał z fotela, powoli do nas podchodząc jak czająca się pantera na ofiarę. Dobrze chociaż, że przestał stukać palcami.- westchnęłam optymistycznie w myślach. Na moje szczęście lub nieszczęście wzrok skierował w stronę Justina. Stał tuż przed nim, ale jego wyraz twarzy zmienił się diametralnie. Proszę o uwagę: trzy, dwa, jeden…
- Co to do cholery ma być! Jedno banalne głupie zadanie! Nie dość, że go kurwa nie wykonaliście, to teraz inni muszą narażać własne życie, żeby naprawić wasze błędy.- zaakcentował dwa ostatnie słowa. - W ogóle nie zauważyliście, że na głowie siedzą wam jacyś niepoważni członkowie gangu! Daliście się złapać jakimś idiotom! Towar i pieniądze przepadły! Myśleliście, że się nie dowiem! – w tym momencie chwycił Justina za kołnierz jakby chciał podnieść go za chwilę do góry. Wstrzymałam oddech i z szeroko otwartymi ustami przyglądałam im się. Zauważyłam, że Justin odruchowo uniósł rękę, żeby się obronić, ale w odpowiednim momencie zatrzymał ją, aby Mike się nie zorientował. Spojrzał na mnie dając mu do zrozumienia, że też tu jestem. Dziękuje przyjacielu, jak zwykle sprawiasz, że nasza sytuacja jest coraz gorsza. Mike puścił go i tym razem spojrzał na mnie. Justin od razu poprawił swoją bladoniebieską koszulę.- Pozwoliłaś na to, żeby on tak spieprzył sprawę! - teraz wszystko przerzuciło się na mnie. Może gdyby wspólników dobierał rozsądniej, to uniknęlibyśmy tej sytuacji. Nie powiedziałam tego na głos, bo wiedziałam, że to jeszcze bardziej by go rozzłościło. Już był wystarczająco wytrącony z równowagi. W takim stanie był zdolny do wszystkiego. – Nigdy mnie nie zawiodłaś, dlaczego do cholery robisz to teraz? – Zapytaj tego, który stoi po mojej prawej…
- Musiałam ratować chłopaków, nie mogłam sama w klubie zabić, wynieść ciało, sprzedać narkotyki i okraść jednocześnie.- pisnęłam przerażona. W jego oczach palił się ogień, żądza zabijania i nienawiść. Na twarzy zrobił się cały czerwony ze złości.
- Miałeś jej kurwa pilnować, a nie ona ciebie! – wrzasnął i znowu wrócił do Justina.- Miałeś zapewniać jej bezpieczeństwo tymczasem ona ma jakieś gówno na nodze! Jak ma teraz pracować? – zapytał go.- Może ty chcesz pobawić się w laleczkę, specjalisto? – Justin chciał coś odpowiedzieć, ale Mike nie dał mu dojść do słowa.- Przyjąłem cię nie po to, żebyś niszczył wszystko, czego się dotkniesz do cholery! – zastanawiałam się, kiedy wysiądzie mu głos. - Rachelle z tobą porozmawiam później, zostaw nas samych.- powiedział zdecydowanie, a w pomieszczeniu zawisła mroczna cisza. Mike nawet nie spojrzał na mnie sprawdzając czy wychodzę. Wiedział, że posłusznie to zrobię. Wpatrywał się w Justina tak, jakby chciał go zabić. Wyszłam z biura mijając dwóch umięśnionych ochroniarzy. Najwidoczniej na korytarzu nie postawił straży, żeby nie słyszała jego wrzasków. Mike nie lubił chwalić się niepowodzeniami. Zawsze udawał, że jest ponad wszystko, że zawsze wygrywa i jest to tylko kwestią czasu. Wszystko musi być takie, jakie on chce, żeby było. Nie ma innej opcji. Myślałam, że jak tylko wyjdę, poczuję wielką ulgę. Jednak tak się nie stało. Spadło na mnie coś w rodzaju strachu, ale większego, bliskiego panice. Zostawiłam Justina samego z Mike’iem, który potrafi być nieobliczalny… Bezsilna osunęłam się o drzwi i nie mogłam uwierzyć, że tak bardzo mi na nim zależy. Niedawno sama chciałam go zabić, a teraz nie chcę, żeby Howard to zrobił? To niedorzecznie.
Uklękłam, przylgnęłam do drzwi i nasłuchiwałam. W ogóle nie wpadło mi do głowy, że ktoś może mnie na tym przyłapać.
- Idźcie stąd! – warknął Mike, a mi coś podeszło do gardła. Natychmiast wstałam i kiedy otworzyły się drzwi prowadzące do biura udałam wielce zainteresowaną ścianą naprzeciwko mnie. Nie byłoby w tym nic podejrzanego, gdyby nie fakt, że nic na niej nie było, ani obrazka, kolorowej plamki, nic. Szlag. Przecież te białe ściany, są tak niesamowite, nie wiem nawet gdzie się kończy trupia biel, a zaczyna szpitalna białość. Mężczyźni, których przed chwilą mijałam w progu zauważyli mnie i warknęli coś pod nosem, surowo patrząc na to, co wyczyniam. Wiedzieli, że podsłuchiwałam i nie mogli mi nic zrobić, jeżeli Mike im na to nie pozwolił. Nie straciłam zimnej krwi i spojrzałam na nich dając im do zrozumienia, że nie boje się ich i nic złego nie robiłam. Gdy tylko weszli do jednego z pokoi odetchnęłam głęboko i ponownie przykleiłam się do drzwi. Ochroniarze najprawdopodobniej przeze mnie nie zamknęli ich z powodu roztargnienia. Zostawili małą szparkę, przez którą białe światło padało na zewnątrz. Słyszałam tylko i wyłącznie podniesiony ton Mike’a, ale nie zrozumiałam ani słowa. Potem cisza, jakby pokój był pusty, a następnie głośny trzask. Próbowałam niezauważalnie otworzyć szczerzej drzwi. Ręce mi się trzęsły, ale musiałam to zrobić bezszelestnie.
- Słuchaj nie wiem, czego wymagali od ciebie wcześniej. Tutaj jest tylko jedna zasada - ja nie przegrywam. Każdy, kto jest słaby wylatuje! Jedna osoba ciągnie w dół wszystkich. Nie wiem jak ty sobie to wyobrażałeś, tu nie ma miejsca na litość, rodzinę i miłość. Walczysz lub umierasz. Wiesz co ja robię, z takimi jak ty? Tymi, którzy niszczą moje plany?
Widziałam połowę pleców Justina, na szczęście Mike nie był w stanie mnie zauważyć. Trzymał mu rękę na szyi, a Justin stał niewzruszony z rękoma przy sobie. Nie odpowiedział mu. Za to ja wiedziałam co on dalej powie ,,zabijam.’’
– Ach, nie? Zabijam.- splunął na niego.- To nie jest kulka w głowę i po sprawie, to dzieje się powoli, bardzo powoli.- wyraźnie przeciągał ostatnie wyrazy. Puścił szyję Justina, ale to jeszcze nie był koniec. Dopiero teraz zauważyłam, że w ręce trzymał papierosa, przyłożył go do ust i zaciągnął się nim, a następnie buchnął dymem w twarz mojego trenera.- Z każdą sekundą czujesz się coraz gorzej, ból rozrywa twoje ciało na części, błagasz mnie o pomoc, a ja bezlitośnie uśmiecham się i tonę w rozkoszy. – uśmiechnął się i wziął do ust papierosa po raz kolejny, ale tym razem nie wypuścił dymu na swoją ofiarę. – Powinieneś spróbować. Lepsze niż seks z najlepszą dziwką świata.- uśmiechnął się cwaniacko, a jego szyderczy śmiech rozniósł się po całym korytarzu. – położył mu rękę na ramieniu. – Masz wykonywać swoją robotę, chyba nie wymagam zbyt wiele? Podobno jesteś doświadczony. Pokaż mi, że dobrze postąpiłem wybierając ciebie i potrafisz zrobić wszystko, czego od ciebie oczekuję. Nie potrzebuję męskiej dziwki – uśmiechnęłam się słysząc tą ostrą obrazę.- która będzie sobie robiła z mojej dziewczyny zabawkę do seksualnych eksperymentów. Jeśli zrobisz jej coś, co wykracza poza twoje obowiązki i nie będzie wykonywane w czasie waszych treningów, zabije cię bez ostrzeżenia. A teraz wyjdziesz i nie wrócisz, aż nie skończysz swojego zadania z powodzeniem. – syknął przez zęby.- Wysyłam cię do Europy, twój lot jest o trzeciej w nocy. Masz dobę, żeby się się przygotować. Przez najbliższe dwanaście godzin nie wejdziesz do sypialni Rachelle. Nikt nie może mi przeszkadzać.
- Świetnie, tylko powiem jej, że jedziemy.- po akcji ze szczurem, myślałam że nie ma jaj, ale jego reakcja na tak ostre groźby wyprowadziła mnie z błędu. Zaskoczył mnie. Nadal był pewny siebie, nawet po tym wszystkim, co usłyszał.
- Ona nie jedzie z tobą. Zostaje ze mną.- powiedział i podejrzliwie na niego spojrzał.- Nie przyzwyczajaj się do niej za bardzo. Nie będziesz zawsze z nią pracował, zwłaszcza po tym co nawyrabialiście teraz. – Coś czułam, że to nie będzie zwykła rozmowa z Mikie’m, kiedy przyjdzie do mojego pokoju. Zauważyłam, że Justin zaciska dłonie w pięści.
- Masz mi udowodnić, że nadajesz się do tej roboty. Lecisz sam, masz to załatwić tak, jak należy.- Mike podał mu czarną kopertę ze swoimi złotymi inicjałami. – Jeżeli znów coś spieprzysz to módl się, żeby to oni cię zabili. Nie chcesz bym zrobił to ja. Jeżeli uciekniesz znajdę cię. – miłosierny Mike, tego jeszcze nie było. - A teraz wynocha z mojego biura i zamknij za sobą drzwi idioto! 
Justin nie nabierze się na moją nagłą fascynację kolorem ścian. Może tym razem sufit? Co to za różnica, też jest biały.Wstawałam z podłogi, akurat gdy otworzył drzwi. Przez chwilę patrzył na mnie zdumiony i szybko, energicznie zamknął drzwi za sobą. Miał rozciętą brew.
- Chyba uwielbiasz pakować się tam, gdzie nie trzeba.- mruknął, gdy razem szliśmy do windy. Do dyspozycji była tylko jedna. Moje życie jest naprawdę żałosne. Powinien wiedzieć, że jestem teraz na niego wściekła i nie mam ochoty z nim rozmawiać.
- Teraz będziemy udawać, że się nie znamy? - spytał niepewnie.- Mam dosyć tej ciszy! – oznajmił sfrustrowany parę minut później, nie wiedziałam, że aż tak go to zdenerwuje.
- A ja mam dosyć ciebie! Nie widzisz ile złego narobiłeś? Mogłeś się spodziewać, że nie będę zachwycona tym, że miałeś ten głupi telefon. Może teraz bylibyśmy w lepszej sytuacji, gdybyś go jednak użył. Powiedź mi, co ja teraz powinnam o tobie w tej chwili myśleć? - Że jest seksowny, piękny i idealny dla ciebie - Wiem, że jesteś idiotą, udowodniłeś mi to z tysiąc razy, ale nie dostałeś się tu przez przypadek. Może to nie Mike szukał ciebie, ale ty jego? Może jesteś zdrajcą?
- Jesteś naprawdę niezła w snuciu absurdalnych domysłów, ale pytanie, po co miałbym to robić i tak się narażać?
- Pieniądze, dom, zwalczanie samotności? Nie, głównie pieniądze, na pewno.- zgadywałam i weszłam do swojego pokoju, a on bezczelnie za mną. Doprowadzał mnie do obłędu. Nawet nie chciał się obronić i sprostować moich podejrzeń.
- Nie pomyliły ci się czasem pokoje? - mruknęłam, patrząc w jego hipnotyzujące oczy.
- Nie, właśnie do tego chciałem wejść.- uśmiechnął się szarmancko.- Gdybyś nie podsłuchiwała oświadczyłbym, że wyjeżdżam.-  Gdybym nie podsłuchiwała, nie wiedziałabym też, że nie powinien tu być przez najbliższe dwanaście godzin. Nagle zaczęłam się zastanawiać dlaczego nie zrzucił winy na mnie? Może wcale nie jest taki zły, za jakiego go mam? Oczywiście, że jest zły. Ile razy będzie musiał ci to udowadniać swoim głupim, niedojrzałym zachowaniem, żeby to w końcu do ciebie dotarło?
- A ja za to udałabym, że w ogóle mnie to nie obchodzi.- skrzyżowałam ręce na piersi. Zrobił to samo, żeby mnie zirytować.
 - No to się rozumiemy, też będę tęsknił i nie martw się wrócę cały.- By mnie dręczyć - dodałam w myślach, ale chciałam by tak się stało. Nadal byłam na niego wkurzona i czułam do niego żal, ale przyzwyczaiłam się do niego, do jego obecności. Denerwował mnie, kłóciliśmy się, miałam go dosyć, ale powoli zaczęłam to akceptować. Wpatrywałam się jego magnetyczne oczy. Nieoczekiwanie jedną ręką chwycił mój policzek i nim zdążyłam zareagować szybko, ale czule mnie pocałował. 
- To na szczęście, przyda się.- arogancki uwodziciel po prostu wyszedł, a ja z hukiem zatrzasnęłam za nim drzwi, z niedowierzaniem wymalowanym na twarzy i zdumieniem w oczach trzymałam palce jednej ręki na ustach w miejscu, gdzie przed chwilą spoczywały jego usta.




- Tatusiu, gdzie idziesz? - zapytała maleńka, ciągnąc nogawkę wysokiego mężczyzny. On czule pogłaskał dziewczynkę po główce i spojrzał na nią z troską wypisaną na twarzy  oraz z miłością igrającą w jego zmęczonych połyskujących inteligencją oczach.
- Muszę coś załatwić księżniczko.- odpowiedział spokojnym i melodyjnym głosem.
- Mogę iść z tobą? Pomogę ci! - zawołała entuzjastycznie, troszeczkę sepleniąc.
Po chwili ruszyła drepcząc w stronę drzwi. Dosięgła swojego płaszczyka i z dumą założyła go na siebie. Zabrała już swoje najładniejsze kalosze, sądząc, że tym udowodni tatusiowi jak bardzo jest już samodzielna i dorosła.
- Skarbie, innym razem. Dzisiaj nie. Proszę zostań i opiekuj się mamą.- ściągnął z niej płaszczyk i odwiesił go na haczyk pobłażliwie się do niej uśmiechając. - Niedługo wrócę! - obiecał i zamknął za sobą drzwi. Odszedł.







__________________________________

Nie ukrywam, że pisze to po raz 3.
Wszystko przez głupią aplikacje na telefonie.
Bo wasza mało inteligentna, niedoświadczona pisarka
postanowiła bawić się całe dnie nowym, chorym telefonem.


Przed wami cudowna osiemnastka! 
Co jak co ale bohaterów to ona ma fatalnych,
 co chwile się kłócą, można by im przemówić do rozumu...
Ale spróbuj do nich dotrzeć! 






Now I'm done with all your negativity
And I'm gonna let it wash all over me
I'll be stronger than your words, baby, I'm harder
My smile lights up the world, I'm flyin' higher
So stand down (don't wanna hear it)
Back it up now (don't wanna hear it)
Stand down (don't wanna hear it)
Back it up, back it up-up now


Okej, a teraz na poważnie.
Przepraszam, że rozdział taki krótki,
ale teraz kombinuje
,,jak poprawić oceny na ostatnią chwile''
Dziękuje Wam za wszystkie komentarze, są dla
mnie bardzo cenne i nigdy nie marzyłam nawet
o takiej liczbie wyświetleń na jakimkolwiek blogu.
Fajnie wiedzieć, że nie siedzę tu sama.
Rozdziały pojawiać się będą częściej, a co 
do długości zobaczymy.
Proszę zapisujcie się do listy informowanych
Podawajcie dalej zwiastun i dziękuje za Wasze wsparcie!
Do następnej!


Jeśli spodobał Ci się ten rozdział, bądź uważasz, że całkiem go zawaliłam, 
tudzież zniszczyłam twoje wszelkie wyobrażenia, lub po prostu wiesz,
 że sprawi mi to wielką radość i być może zainspiruje
napisz komentarz.





czwartek, 1 maja 2014

Rozdział 17








- Jesteś wybredna.- nie musiałam długo czekać zanim znowu zaczął mnie denerwować. Kolejne dwadzieścia cztery godziny z nim. Starałam się zapanować nad sobą i swoimi emocjami. Nie dość na tym, musiałam pilnować też jego, żeby czasem nie zrobił czegoś, nad czym potem nie będę mogła zapanować. Czułam się okropnie, ponieważ sprzeciwiałam się swoim pragnieniom. Przykrym trafem niespełnione pragnienia pogłębiają się i robią się niebezpieczne.
 – Nie spałaś w lesie. Spałaś w samochodzie i masz pretensje, że chciałem dobrze.- żalił się, obserwując mnie jak wściekła zaciskam pięści i chodzę dookoła samochodu. 
- Nie wyspałam się, okej? Cały czas było mi nie wygodnie. Musiałeś się tak ruszać?
- Spałaś praktycznie na mnie nie powinnaś narzekać. – mruknął siedząc na masce złomu, który kiedyś przypominał samochód. Zatrzymał mnie nogą, przez co prawie straciłam równowagę. Spojrzałam na niego wilkiem, ale najwyraźniej się tym nie przejął, w sumie to właśnie o to mu chyba chodziło.
- Taka z ciebie profesjonalistka? Myślałem, że na misji takie sytuacje są częste i powinnaś być przyzwyczajona.
- Mówiłam ci, jak bardzo cię nienawidzę? – zapytałam kąśliwie, ale spokojnie. Stojąc nad nim widziałam dokładnie wszystkie jego tatuaże na rękach. Byłam ciekawa, co one oznaczają i dlaczego wybrał właśnie te. Starałam się pominąć uwagę, że na tych ramionach są również nieźle wyrzeźbione mięśnie… Matko, przestań tak na niego patrzeć – rozkazałam samej sobie w myślach. Ale on sam prowokuje… Dał mi swoją kurtkę ze skóry, bo było mi zimno - Jednak nie prowokuje. Po prostu będę dla niego miła, może wtedy zacznie traktować mnie lepiej.– Justin? – powiedziałam nieśmiało miękkim głosem jakby słowa, które miałabym wypowiedzieć, zaraz miały pęknąć i rozsypać się na małe kawałeczki.
- Tak? – spytał zdziwiony oblizując usta. Mógłby przestać, to już była czysta prowokacja… ten jego cholerny urok osobisty. 
- Co robimy? – jednak nad swoim głosem nie potrafię zapanować. Najlepiej byłoby się zamknąć i go pocałować... to by dużo ułatwiło. – pomyślałam.- Martwię się o nich.- wyjaśniłam pospiesznie, chcąc uniknąć jego uwodzicielskich wspaniałomyślności.
- Mamy dwa wyjścia, albo szukamy ich dalej, albo wracamy.- powiedział zdecydowanie. Tyle to ja też wiedziałam.- zakpiłam w duchu, ponieważ miałam być dla niego miła. Nie wiedziałam, że to takie trudne.
- Nie wrócę bez Monique.- złożyłam ręce na piersi. 
- Szukaliśmy ich już, skąd wiesz, że już nie wrócili? - zapytał zagryzając wargę i patrząc na moje piersi. A tak, przez mój gest zrobiły się zwarte i większe, niż są w rzeczywistości zważywszy na to, że miałam bluzkę z dużym dekoltem... Szybko położyłam ręce na biodrach. 
- Ona nie wróciłaby beze mnie.- powiedziałam stanowczo, widząc że jestem w stanie na niego wpłynąć.
- Pojedziemy powoli, może są gdzieś przy szosie? W razie czego odwiedzimy motel i miejsce, w którym się rozstaliśmy.- przekonywał mnie.
- Na pewno? – upewniłam się.
- Na pewno.
- Czym chcesz tam jechać? – zapytałam nagle. 
- Tym.- kiwnął głową w stronę samochodu. 
- Tym? – wskazałam palcem na zabytek, w którym spaliśmy.- To jest stary gruchot! – wybuchłam w końcu, przecież wszyscy wiemy, że to musiało kiedyś nadejść. - On, nigdzie już nie pojedzie.- podkreśliłam każde słowo, abyśmy się zrozumieli. Z całej siły kopnęłam nogą zardzewiałe drzwi. Zabolało. Chwyciłam się za nogę podskakując i sycząc przez zęby.
- Silnik działa, w baku jest jeszcze paliwo, o co ci chodzi? – zszedł z maski starego rzęcha i podszedł do mnie. Niestety się nie zrozumieliśmy.
- Nie rozumiesz, że jeśli pojedziemy jakieś dwie mile i to stanie, zostaniemy na tym cholernym pustkowiu, z dala od ludzi na środku jakieś pustyni? – zaczęłam wymachiwać nerwowo rękami. Przynajmniej wreszcie będę mogła go bezkarnie całować. – ktoś powinien okiełznać te chore myśli w mojej głowie. Wygląda na to, że trzeba mnie zamknąć w jakimś ośrodku poprawczym. Tak, doszła do tego osoba, którą powinni zamknąć dawno temu w więzieniu za gorsze rzeczy, więc czemu to nagłe oświecenie zawdzięczam właśnie jemu? 
- Tak, lepiej zostać tutaj niż dwie mile dalej, no bo co to za różnica.- zakpił, tym razem jemu puściły nerwy. Wsiadł do samochodu i jakimś cudem odpalił ten złom.


******


Pierwszy raz, od kiedy dowiedziałam się kim naprawdę jest Justin, miał racje. To żelastwo przejechało więcej niż dwie mile. Po drodze do hotelu odnaleźliśmy Monique i Jeva. Kąpiel w rzece nie była tym o czym by marzyli. Jednak to było najlepsze, co mogli w tamtej chwili zrobić. Na początku Monique nakrzyczała na nas. Jednogłośnie stwierdziliśmy, że winnym tego ataku jest albo kelner, albo Slade. Tylko oni mogli zdobyć moją komórkę. Miałam nadzieje, że Slade nie żyje, ale coś mi mówiło, że to za mało by go pokonać. To byłoby zbyt łatwe.
- Matko boska, tyle wam to zajęło… Moglibyście sobie znaleźć inny czas na randki.- jak widać humoru jej nie brakowało, być może trzeba powtórzyć zrzut z mostu i kąpiel. Potopić ją przez parędziesiąt minut w zimnej wodzie, może to by pomogło.
- Rachelle zawsze brak wyczucia czasu. Jest jak błyskawica, nie wiadomo kiedy i gdzie uderzy.- zgrywał się Justin i posłał jej uśmiech. 
- Za to nasz cudowny uwodziciel jest niczym pijawka, przyczepia się i nie chce puścić. Jedźmy.- warknęłam wsiadając do przodu i z całej siły trzaskając drzwiami kolejnego skradzionego samochodu. Justin jeszcze chwile rozmawiał z Monique, a ja patrzyłam na nich w lusterku. Potem pomógł Jevowi usiąść na kanapie z tyłu, a sam zajął miejsce za kółkiem. Monique wolała się nie wychylać i nie być w zasięgu moich rąk. Jechaliśmy w ciszy i wszystko byłoby wspaniale, gdyby ktoś nie odważył się jej przerwać.
- Macie pomysł jak ominąć granicę? Po naszych ostatnich odwiedzinach nie przywitają nas równie ciepło jak wcześniej.- zauważył przytomnie, patrząc na Monique w lusterku.- Pewnie wzmocnili ochronę.- A to niespodzianka, naprawdę? 
- Jest jedno miejsce, ale szybko nie wrócimy tą drogą. Poprowadzę cię.- powiedziała zerkając kątem oka na mnie.
Gdy dotarliśmy do hotelu z jednej strony poczułam ulgę, ale za moimi plecami czaił się strach. Kiedy Justin zatrzymał samochód westchnęłam ciężko. Ochroniarze zajęli się Jevem i poprowadzili go bocznym wejściem, aby nie zwracać na niego zbytecznej uwagi. Był pobity i wyglądał podejrzanie dla zachowania pozorów przez otwarte drzwi samochodu słyszałam jego krzyki:
- Nie, zostawcie mnie! Ja nic nie ukradłem! Przysięgam! Moja ciocia mieszka w tym hotelu! – i dalszy ciąg, którego na szczęście nie miałam okazji wysłuchać. Jednak było to tak przekonujące, że ,,zwykli’’ ludzie uważali go za złodzieja. Patrzyli na niego z pogardą myśląc: Dobrze mu tak. Straż była ustawiona strategicznie, było ich naprawdę dużo, ale ustawieni zostali w taki sposób by goście nie czuli się osaczeni, tudzież połowy z nich nie widzieli. W murach było pełno tajnych wejść, za którymi chowała się reszta. Główne wejście zwykle emanowało spokojem. Szare schody zaskakujące swoją długością w kształcie wielkiego półkola prowadziły do drzwi sięgających pięciu metrów z licznymi, kunsztownymi zdobieniami i wyrytymi wilczymi łbami, którym z pysków zionął ogień. Na wysokości rąk znajdowały się duże złote gałki, których teraz nie było widać, ponieważ drzwi były otwarte na oścież. Za nimi zamykano czarną kratę, również misternie zdobioną wijącymi się wężami. Od schodów odcinały się kostki brukowe. Z zewnątrz pałac był biały z oliwkowym dachem i kopułą  tego samego koloru oraz wielkimi oknami. Wewnątrz zamku był hol, którego błyszcząca piaskowa podłoga z czarnymi pigmentami była dostrzegalna nawet z parkingu. W holu dominowały kolory ciepłe. Znajdowały się w nim stare meble, śnieżnobiałe sofy i pasujące do nich fotele, gigantyczny kominek, drogocenne obrazy oprawione w złotą ramkę, kwiaty w brązowych wazonach, zazwyczaj czerwone, białe lub żółte róże. Wszystko przepasane krwistą, erotyczną czerwienią. Oprócz dzieł sztuki i ogromu zamku odwiedzających przytłaczały płaskorzeźby i malowidła, które znajdowały się na kopule zamku. Każdy fragment stanowił jedną całość. Nie raz wpatrywałam się w sufit dominował na nim kolor niebieski, dlatego przypominał mi niebo, ale było też w nim coś mrocznego. Na drugim piętrze znajdował się okazały balkon, gdzie czasem restauracja wyprawiała przyjęcia. Przez trzy dni marzyłam o posiłku przygotowanym specjalnie dla mnie od Barry’ego - szefa kuchni. Wtedy myślałam, że wrócę tu jako bohaterka, niezwyciężona dziewczyna Mike'a. Jednak zanim udam się coś zjeść, muszę się rozliczyć z pewnym chłopakiem niszczącym każde moje zadanie. Justin zapalił z powrotem silnik. Spojrzałam na niego i doznałam szoku. Trzymał w ręce komórkę. Natychmiast zapomniałam o strachu i czułam jak buzuje we mnie złość. Siedzenie stało się niewygodne i zaczęłam się na nim wiercić, jakby ktoś przed chwilą zaczął je intensywnie podgrzewać. Monique odpięła pas, gdy Justin zaparkował na dziedzińcu. Poczekałam aż Monique wysiądzie z samochodu i przywita się ze wszystkimi, którzy zeszli nas zobaczyć. Widziałam Scoota wdzięcznie uśmiechającego się do Monique. Pocałował ją w rękę, a ta jak zwykle zaśmiała się i weszła do holu jakby to był jej dom.
- Poczekaj.- odezwałam się chłodno do Justina po raz pierwszy od jakiś sześciu godzin. Zatrzymałam go, kładąc rękę na jego dłoni całkiem przypadkowo i szybko zabrałam ją stamtąd.
- Słucham? Jeśli chcesz mogę przyjść później do twojego pokoju. – cicha deklaracja brzmiała w jego zachrypniętym głosie tak kusząco, ale w tej chwili byłam na niego cholernie wściekła. 
- Nie, nigdzie nie pójdziesz.- ostrzegłam surowym tonem głosu i spojrzałam w jego brązowe oczy. Pojawił się w nich znowu ten tajemniczy błysk.
- Skoro wolisz tutaj, ale wydaje mi się…- zaczął mówić, ale mu przerwałam.
- Zamknij się w tej chwili i posłuchaj. – starałam się opanować nerwy, ale zaciskałam pięści z całej siły, by nie uderzyć go w twarz. Straż różnie mogłaby to zinterpretować. – Daj mi kluczyki.- powiedziałam, mimo że nie od tego miałam zacząć. Posłusznie podał mi je, a ja szybko zamknęłam je w dłoni.- Co masz w lewej kieszeni spodni? – zapytałam spokojnie. Sięgnął tam ręką i wreszcie zrozumiał. – Dlaczego do cholery nie powiedziałeś mi, że masz ten pieprzony telefon, co? Hm… może zapomniało ci się? Nie, czekaj… może masz słabą baterie, albo w ogóle ci się rozładowała? - spojrzałam na niego naprawdę wściekła, a ton mojego głosu kipiał zaciekłością i nienawiścią. – Nie, to niemożliwe, bo przed chwilą jej używałeś..- zaczęłam udawać, że myślę bardzo intensywnie nad innymi możliwościami. Rozwarł usta i już chciał zamydlić mi oczy kłamstwami. – Nie, nie przerywaj mi.- machnęłam na niego ręką.- Nie przyszło ci do głowy, żeby hm… no nie wiem użyć jej do wzywania pomocy? Mogłabym zdać raport Mike’owi, nie siedziałabym teraz trzecią dobę z poważną raną nogi… Jev czułby się lepiej i szybciej odnaleźlibyśmy Monique. Ale trudno było o tym pomyśleć. – powiedziałam z żalem. 
- Nie wmówisz mi, że tak szybko chciałaś wracać do tego tyrana.- powiedział na swoją obronę. 
- Ach, więc tu chodzi o mnie? Martwisz się o dziewczynę, którą dopiero poznałeś? Jestem taka biedna, że sama sobie nie poradzę? Przyjechałeś tu by być bohaterem, ratować uciśnionych? – zaczęłam się ironicznie śmiać, ale w tym momencie już krzyczałam na niego. Dobrze, że drzwi od samochodu były pozamykane.- Teraz mam jeszcze większe kłopoty, niż wtedy jak ciebie tu nie było. Myślisz, że jesteś w stanie mi pomóc? Nie pomożesz ani sobie, ani mnie. Poczekaj aż trafimy na dywanik.- I nagle mnie oświeciło. Poczułam ucisk w gardle, który uniemożliwiał mi swobodne oddychanie. – A może wcale nie pracujesz dla nas? Może to Slade jest twoim szefem? Tylko ty miałeś kontakt ze światem. Zabrałeś mnie na sprawdzenie okolicy, akurat wtedy, gdy jego ludzie stali pod naszym hostelem wróciliśmy na czas. Ty coś wiesz. – spojrzałam na niego uważnie, bladł na całej twarzy. - Dokładnie wiedziałeś, gdzie znajduje się nadajnik. Miałeś tyle okazji, by podrzucić mi z powrotem telefon. Nawet przyprowadzić ich do mnie. Może planowałeś mnie zabić? Żałuję, że nie załatwiłam cię za pierwszym razem. – spojrzałam na niego jak na zdrajcę. – Przemyślę, czy nie powiedzieć tego Mike’owi. Licz się z tym, że dla ciebie to wyrok śmierci. Możesz uciekać, ale on ciebie znajdzie. Zejdź mi z oczu, o ile to możliwe nie chce widzieć cię do końca życia.- czułam jak zbiera mi się na łzy. Otarłam oczy i pospiesznie wyszłam z samochodu.
- Rachelle... - zdążyłam usłyszeć i zatrzasnęłam mocno drzwi samochodu.
- Pozbądź się tego samochodu jak najszybciej.- rozkazałam władczo i dałam strażnikowi kluczyki.
- Witaj piękna! – usłyszałam mojego ukochanego Scoota, aż miałam ochotę rzucić mu się na plecy na barana, ale byłoby to nietaktowne. Najpierw zachowanie godne najgorszej zarozumiałej damy, a potem dziecka z podwórka, które tak bardzo kocha swojego starszego braciszka, że pragnie go zadusić z tęsknoty.
- Cześć przystojniaku!- uśmiechnęłam się, ale mimo wszelkich starań w moim głosie nie było ani krzty radości, czysta złość.
- Razisz prądem, ostudź się trochę zanim pogadasz z Mikiem.- poradził. Dotknął moje ramię koniuszkami palców, aby zaraz z przesadną szybkością odsunąć dłoń, tym samym ukazując jak bardzo się poparzył. Ze skwaszoną miną, udawanym bólem i lekkim syczeniem z całej siły dmuchał na palce, aby uśmierzyć rzekomy ból. Zobrazowanie mojej wściekłości naprawdę bardzo dobrze mu wyszło. Spojrzałam na niego morderczym wzrokiem. – Mike nie jest w dobrym humorze.-  na jego twarzy też na chwile zagościł ponury wyraz. A trzeba wiedzieć, że on zawsze jest szczęśliwy. Potrafi obrócić wszystko w żart, mało tego w taki sposób, aby innych tym nie obrazić, czego Justin nie potrafił.
Od razu powinnam powiedzieć Mike’owi, co zrobił, a raczej czego nie zrobił jego nowy współpracownik. Pozwolę sobie ominąć wydarzenia, które nie powinny mieć miejsca.
- Ja wiem, że wściekłość dodaje seksapilu, ale jesteś… Na jego miejscu bałbym się ciebie.- powiedział i spojrzał znacząco na mnie, co oznajmiło mi, że Justin jest za moimi plecami.
- Szkoda, że tylko ty.- mruknęłam ciszej, patrząc jak idzie na górę po schodach, unikając ze mną kontaktu wzrokowego.
- Nowy ci dokucza? – zapytał z niedowierzaniem, jego ton głosu wskazywał na to iż jest po mojej stronie, ale w kącikach jego ust czaił się cwaniacki uśmieszek. Justin też tak robi… oboje bardzo często tego nadużywają. – Nie boi się naszej nieustraszonej Rachelle? Chcesz, to mogę ustawić go jak należy.- zaproponował, przecierając ręce i szczerząc zęby.
- O proszę cię Scoot, nie zabieraj mi tej przyjemności.- mówiąc to uśmiechnęłam się i położyłam mu rękę na ramieniu, patrzyłam na niego błagalnym wzrokiem i zatrzepotałam rzęsami. Zaśmiał się i poprawił mi tym humor.
- Uważaj, to uwodziciel, jeszcze się w nim zakochasz.- zażartował, a ja poczułam się troszkę słabo.
- Mike mi wystarczy, Scoot dzięki za troskę, ale muszę odpocząć.- szybko go ominęłam i popędziłam do swojego pokoju.











________________________________________

Nawet nie wiecie jak się cieszę, z tego że mam wolne...
Mam dla Was obiecaną niespodziankę!
Na początku chciałam to zlecić komuś, ale stwierdziłam, że spróbuję.
Nigdy nie robiłam tego typu rzeczy, dlatego nie jest idealny.
W sumie nie spodziewałam się, że tak dobrze będzie to wyglądało...
Okej, wlewam sobie... kończę to już. 
A oto on, TA DAM! Zwiastun Touch Angel : 






Możecie go znaleźć na stronie ,,Zwiastun''  Poza tym proszę o Waszą opinię
na temat rozdziału i samego zwiastunu.
Uwagi zawsze dają rady na przyszłość xD 
Mam dzisiaj niesamowicie dobry humor, życzę Wam
abyście też mieli taki napad euforii jak ja dzisiaj ;p 
Notki spodziewajcie się niedługo. ;) 

Do tego piosenka, którą większość zapewne zna,
ale nie mogłam się oprzeć, by o niej nie wspomnieć.





Poza tym mała prośba - wpisujcie się w liste informowanych,
ponieważ dużo mi to ułatwi, jeśli mam Was powiadamiać.
Jeżeli nie macie Twittera, to dajcie cokolwiek
czym mogłabym się z Wami połączyć. ;p 
Jestem dostępna zawsze dla Was na moim profilu. 
Do następnej i dziękuję stałym czytelniczkom!
Jesteście prawdziwym skarbem ;) 
Mam nadzieje, że zostaniecie ze mną do końca.


Do następnej! 


Jeśli spodobał Ci się ten rozdział, bądź uważasz, że całkiem go zawaliłam, 
tudzież zniszczyłam twoje wszelkie wyobrażenia, lub po prostu wiesz, że sprawi mi to wielką radość i być może zainspiruje
napisz komentarz.